Pigyn Clust

Fe brynais CD newydd Pigyn Clust ddoe. Mae’r cerddoriaeth yn arddechog, fel arfer, ac mae’n braf gweld Idris Morris Jones yn gwenu fel ei alter ego ar y clawr (os dych ddim yn gwybod beth yw alter ego Idris, nid fy lle i yw e i’w ddweud). Ond tu mewn y clawr mae ’na lluniau mwya pornograffig welais erioed ar glawr CD cerddoriaeth gwerin Cymreig. Falle rhywfath o brawf meddyleg yw e, a fi sy ar fai am fod meddwl brwnt, plentynaidd ’da fi, ond so nhw edrych fel ffrwth i mi.

Falle mod i’n treulio gormod o’m amser ar y rhyngrwd.

Blacktop

Yr oedd yr arddangosfa yn siomedig braidd – doedd y lluniau y y Tabernacl ddim cystal â rhain ar y wefan hon.

Roedd Machynlleth yn brysur iawn – oes ’na fwymwy o siopau ‘pethau del’ bach nag oedd ’na, neu ydw i’n dychmygu pethau?

Treuliais i dair awr yn llyfrgell Huw Owen, darllen hen gopiau Barn a Planet. Ond y peth gorau ffindais i oedd erthygl Sight and Sound o 1970 oedd yn sôn am fy hoff ffilm erioed, Two Lane Blacktop.

[Gol. 21/11/09 trwshio linc mewnol.]

Y Ffordd Ymlaen?

Y Ffordd Ymlaen? – neges, neu erhygl braidd gan “Llion Bach” ar negesfwrdd y Cymry Cwl.

Yn boenus o syml, y ffordd i arbed yr iaith yw hon: mynnu ei pharhad. A’r unig ffordd i iaith barhau yw iddi gael ei defnyddio. Yn y dechreuad yr oedd y gair. A anghofiwyd y gwirionedd syml hwnnw? Siaradwn Gymraeg, felly, a siaradwn Gymraeg ym mhobman, gyda phawb. Siaradwn gyda’r Cymro, y Sais; yr Albanwr, yr Almaenwr; y Pacistani a’r Pwyl: pawb sydd yn byw neu yn gweithio yng Nghymru. Pawb. Yn ddieithriad. Yr unig bryd y trown at y Saesneg fydd er mwyn esbonio ymadrodd chwithig neu air newydd i’r sawl sy’n dysgu. Oherwydd nid cenedl o’r Gymraeg a’r di-Gymraeg mohonom bellach, ond cenedl o ddinasyddion sydd naill ai’n medru’r Gymraeg, neu’n ei dysgu.

Ar ôl darllen erthygl yn y Teifi Seid sy’n dweud bod Seimon Glyn yn “braidd yn hiliol”, rwy’n un cam agosach at derbyn her Llion. Rwy’n gwybod yn fy nghalon ei fod e’n hollol iawn, bod ein hunig gobaith yw i beidio troi i’r Saesneg er mwyn bod yn gwrtais wrth pobl sy ddim yn fodlon dysgu iaith y wlad maen nhw’n byw ynddi.

Gwyn ap Nudd

Wrth darllen Cyflwyno’r Iaith Lenyddol, fe ddes i ar draws y gerdd hon:

Gwyn ap Nudd

Gwyn ap Nudd, Gwyn ap Nudd,
Lliw y lloer sydd ar dy rudd;
Cerddi’n ddistaw fel y nos
Drwy y pant a thros y rhos;
Heibio i’r grug a’r blodau brith
Ei, heb siglo’r dafnau gwlith:
Gwyddost lle mae’r llyffant melyn
Yn lletya rhwng y rhedyn;
Gwyddost lle daw’r gwenyn dawnus
I grynhoi eu golud melys:
Gweli’r hedydd ar ei nyth,
Ond ni sethri’r bargod byth;
Gwyn ap Nudd, Gwyn ap Nudd,
A lliw y lleuad ar dy rudd.

Elfed

Hyfryd iawn, a dealladwy hyd yn oed i fi (mae ’na obaith, ’te!). Ond, jyst i ddangos pa mor anwybyddus ydw i, doedd dim syniad ’da fi pwy oedd ‘Gwyn ap Nudd’. Wel, rwy’n gwybod nawr.