Erthygl wych gan Mark Larson yn y Guardian heddi, am ddadenni’r syniad o “Seisnigrwydd” fel rhywbeth ar wahan i “Brydeindod”.
If Muriel Spark had received the call from Stockholm on Thursday, she would rapidly have been identified as a “Scottish” laureate, emails and letters quickly descending if southern journalism had claimed her for the wider kingdom. Similarly, Paul Muldoon would have been “Irish” or “Northern Irish”. But Pinter, in broadcast bulletins and most newspaper reports, was persistently “British”.
Mae’r un peth yn wir am awduron eraill o Loegr megis Alan Bennett, P.D.James, A.S.Byatt, Tony Harrison, i grybwyll rhai oddi ar dop fy mhen. Nid Prydeinwyr mo’r rhain, ond Saeson. Mae hyn yn hollol glir i ni, ac i’r Albanwyr a’r Gwyddelod, pam mae mor anodd i’r Saeson eu hunain ei weld?
(Mae mwy i ddod ar hyn, ond dw i ddim yn hollol sobr, ac mae hyn yn ardal beryglus. Rhaid sobri, a meddwl mwy.)