Pictiwrs.com

Ffilmiau Cymreig Ar-Lein

Mae BBC3 newydd lawnsio cystadleuaeth ffilmiau byr newydd, ac fel rhan o'r wefan mae'n nhw'n cyfweld cyn-enillydd y gystadleuaeth - neb llai na John Giwa-Amu o Gaerffili.

Ynghyd a'r cyfweliad gallwch wylio ffilm buddugol John, Barrie the Barber, yn serennu y boi na o'r Flying Pickets, Brian Hibbard.

Podcasts: The Movie Show

Dwi heb rili edrych mewn i'r busnes podcasts ma'n iawn eto - ma'n ffrind i'n dysgu Ffrangeg ar ei i-pod ar y foment. Ond diolch i Suw, sydd yn cyfrannu cyfweliad ar gyfer rhaglen wythnos nesaf, dwi wedi mynd trwodd at podcast The Movie Show.

Rhaglen wythnosol wirfoddol ydi ar ffilmiau a'r diwydiant ffilm. Mae'r rhaglen ddiweddaraf yn awr a 21 munud o hyd ac yn swnio'n ddiddorol iawn.

Che.che.che.che.ch.check ut awt.

Gŵyl Ffilmiau Amgylcheddol Cymru, 1-5 Mehefin 2005

Bydd Gŵyl Ffilmiau Amgylcheddol Cymru yn cael ei chynnal rhwng 1 a 5 Mehefin 2005, yn Neuadd Gyhoeddus a Sefydliad Cwmaman. Bydd y digwyddiad yn cynnwys arddangosiadau ffilm, gweithdai, a chystadleuaeth ffilm. Gwahoddir ceisiadau ar gyfer y gystadleuaeth hon gan wneuthurwyr ffilm yng Nghymru.

Bydd angen i'r ffilmiau a gynhyrchir fod yn addas ar gyfer cynulleidfaoedd Cymraeg a Saesneg eu hiaith, a rhaid iddynt ymdrin â phynciau amgylcheddol. Os oes gennych chi ddiddordeb mewn cymryd rhan yn y gystadleuaeth, cysylltwch â:
Bronwen Davies,
Cydlynydd GFfAC,
Neuadd Gyhoeddus a Sefydliad Cwmaman,
Heol Fforchaman,
Cwmaman
CF44 6NY
Ffôn: 01685 887107/07766117400
E-bost: bronwen@ukart.com

Bydd hi'n gallu anfon ffurflen gais a mwyn o fanylion atoch chi.

The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (Garth Jennings, 2005)

(IMDb) (Douglas Adams.com) (H2G2)

Do fe laniodd yr hir ddisgwyliedig ffilm yn fy sinema leol. Ffilm o'r llyfr a arweiniodd at gorwynt o frwdfryddedd am ei waith gan fy ysgogi i ddarllen bron pob llyfr Douglas Adams sydd wedi ei gyhoeddi.

Mae llyfr olaf Adams, "The Salmon Of Doubt", yn cynnwys llythyrau, ysgrifau, erthgylau a thamaid o'r llyfr roedd yn nghanol ei sgwennu pan fu farw - ond ynddo hefyd ceir son am ei ymaflyd epig a'i sgript ar gyfer Hitchchiker's. Roedd y ffilm yma mewn uffern datblygiad, fel y dwedant yn Hollywood, am bron i ugain mlynedd, a gan wybod hyn poeni roeddwn y buasai hi wedi newid tu hwnt i adnabyddiaeth ac wedi ei phylu gan or-ddatblygu. Rhaid dweud y ces i'n siomi ar yr ochor orau.

Crynswth y ffilm yw fod Arthur Dent yn deffro gan ddarganfod fod ei dŷ ar fin cael ei ddymchwel ar gyfer creu beipas newydd. Wrth orwedd o flaen y JCB yn protestio ar yr ymyrraeth hyn, daw ei gyfaill od Ford Prefect ato a'i sgubo ffwrdd i'r dafarn leol i esbonio ei fod ddim wir yn deillio o Guildford fel y credai Arthur, ond yn hytrach y daw o Betelgeuse. Ond ar ben hyn daw y newyddion fod y byd ar fin cael ei ddinistrio gan fodau arallfydol hynod-fiwrocratiadd o'r enw'r Vogons er mwyn cael creu Siwper-Draffordd Rhyng-Alaethol. Wrth i'r byd o'i gwmpas fynd yn wallgo dan glywed y newyddion hyn, caiff Arthur a Ford eu sgubo i'r nen wrth i Ford fodio lifft gyda'r fflyd Vogon sydd ar fin chwalu'r ddaear yn deilichion. O fan hyn caiff Arthur ei daflu ar antur anferth, a dilynwn ei daith a'i drafferthion yn ymdopi a'r pethau anghygoel y daw i'w cwfwr.

Mae hi'n sdori glasur "fish out of water", gyda'r hiwmor naturiol sydd yn deillio o wrthgyferbyniad y te-yfwr everyman sydd dal yn ei goban nos a'r gwyddoniaeth a thechnoleg whizz-bang ac anferthedd y bydysawd newydd y caiff ei daflu mewn iddo. Yn ychwnaegol i hyn mae'r cymeriadau hefyd yn gret, yn arbennig y ffefryn cyson Marvin yr Android Paranoid wedi ei leisio'n berffaith gan Alan Rickman. Mae Sam Rockwell yn hynod ddoniol o gawslyd fel Zaphod er ei fod erbyn hyn wedi trawsnewid rywfaint i fod yn rhyw filiwnydd o syrff-cowboi o'r Deep Sawth. Mae Mos Def hefyd yn hyfryd o lac a llipa ei naws ac yn edrych yn syndod o an-hiphop, yn gyfforddus gyda thywel rhacsiog wedi ei lapio'n gyson rownd ei wddw!

Fel yn y llyfr, mae'r ffilm yn codi cwestiynau difyr a phryfoclyd am fywyd, y bydysawd (a phopeth!) ond mewn ffordd ysgafn, ddigri. Y tric yw ei fod yn gwneud y bydysawd yn lle normal, lle mae biwrocratiaeth dal yn boen yn y pen ol, crefydd dal yn boncyrs a'n arweinyddion ni dal yn ego-maniacs. Er anferthedd y byd mae wedi ei greu mae'n llwyddo i ddaearu popeth gyda dos o'r cyfarwydd.

Mae yna ambell i ychwanegiad ym mhlot y ffilm sydd ddim yn y llyfr, rhai sydd yn greadigaeth Adams a rhai yn amlwg wedi ei gorfodi gan faint cyllideb y ffilm a phwysau Hollywood am ffilm sydd am apelio at gylulleidfa eang. Yn gyntaf cewn gymeriad newydd yn antagonist pennaf Zaphod, Humma Kavula wedi ei chwarae yn wych o seimllyd gan John Malkovich (sydd yn edrych fel rhyw groes dieflig rhwng Art Garfunkel ac Andy Warhol). Rhaid cyfaddef taw hwn yw rhan wannaf y ffilm o bell ffordd, ac mae'n teimlo'n ddibwynt ymysg y golygfeydd arbennig eraill. Y rhan arall newydd yw'r sdori ramant rhwng Arthur a Trillian (Zooey Deschanel, sydd yn drawiadol o brydferth gyda'i chroen tryloyw a'i awch anturus heintiog) sydd yn gwethio'n well, gan ymwrthod rhag amharu'n ormodol ar weddill y ffilm a newid cymeriad Arthur yn fwy na theithiwr amharod.

Un o'r rhesymau eraill am aros mor hir i weld hon yn dod i'r sgrin fawr oedd yr angen i adael i dechnoleg effeithiau gweledol ddal fyny gyda'r ffilm. Yn wahanol i'r rhaglen deledu, gallan nhw rwan greu bydoedd anghygeol y Vogons a Magrathea heb wneud iddynt edrych fel set Pasiant y Plant Sdeddfod 1986. Mae 'na rai golygfeydd sy'n cymeryd eich anadl yn llwyr (yn union fel y gwnaethant yn y llyfr…), a defnyddir CG heb greu unrhyw synnwyr eich bod yn gwylio gem gyfrifiadur. Serch hyn, mae'r Guide ei hun (wedi'i animeiddio gan Shynola) yn hyfryd o lo-fi, gyd chlawr a ffont hyfryd o saithdegau ac animeiddio sy'n ymdebygu o ran sdeil i'r canllawiau beth i wneud mewn argyfwng a gewch chi ar awyrennau.

Mae'r gwaith gan Weithdy Creaduriaid Jim henson hefyd yn effeithiol, gyda Vogons yn edrych fel tyrchod daear mawr hyll biwrocrataidd (efallai taw dyma sydd yn byw yng nghrombil y Cynulliad!), a'u gwefusau'n symud yn berffaith i'w barddoniaeth boring. Mae Marvin druan hefyd yn edrych yn well nag oeddwn i'n disgwyl o'r stills welais i chydig yn ôl.

Mae'r llongau gofod a'r planedau wedi eu cynllunio'n hyfryd o syml hefyd ond gan gadw'r waw-ffactor wrth eu gweld am y tro cyntaf (er fod yn well gen i y cynllun siap trainer o'r llong "Heart Of Gold" ar glawr yr argraffiad a wnaed yn yr wythdegau hwyr). Y darn arall pur lwyddiannus ydi'r newidiadau swreal sy'n digwydd i'r Heart of Gold a'i griw wrth iddyn nhw daro botwm yr improbablility drive, yn arbennig pan mae pawb yn troi mewn i gymeriadau gwlan!

Mae ambell cameo hefyd i'w ffitio mewn gyda Simon Jones, llais gwreiddiol Arthur Dent o'r rhaglen radio, yn ymddangos fel cyfarchydd planed Magrathea, y Marvin gwreiddiol o'r rhaglen deledu yn y Vogonsphere a Douglas Adams ei hun yn ymddangos fel un o ffurfiau hap yr Improbability Drive.

Felly, ar wahan i ambell blip, roedd hon yn ffantastig o ffilm. Yn ddigri, deallus, dychanol, dyfeisgar a chyson i naws os nad yn glynu'n union i lyfr Douglas Adams. Dwi'n credu ei bod hi'n deyrnged addas iawn i'r gwr arbennig hwn ddaeth a gymaint o bleser i gymaint o bobol. So long Douglas, and thanks for all the fish.

Boo Zino & The Snurks (Lenard Fritz Krawinkel a Holger Tappe, 2004)

(IMDb)

Fues i i ddarlith gan Lenard Fritz Krakwinkel, un o gyfarwyddwyr y ffilm fach hon llynedd yng nghynhadledd SAND (Swansea Animation Days), pan ofynnodd e i'r 500 ohonom ni yno faint ohonom oedd di gweld i ffilm ddiweddara fe, mi wnath tri godi i llaw. Gan feddwl fod y mwyafrif o'r gynulleidfa naill ai'n fyfyrwyr animeiddio neu'n rhan o'r diwydiant ffilm/animeiddio/gemau cyfrifiadurol mi oedd hyn yn syfrdanol. Dwi di bod yn teimlo'n euog am hyn ers hynny a fe wnes i bwynt o'i rentu fe wsnos ma.

Boo, Zino & The Snurks oedd y ffilm CGI annibynnol 'feature-length' gynta i'w chael i rhyddhau, i feddwl fod cyllid y ffilm rhyw ddegfed pris un o gynyrchiadau Disney-Pixar neu Dreamworks ma'r safon yn wych. Ma'r animeiddio yn eithriadol o realistig a ma na fanylder mawr yn golygfeydd. Prif ddiffyg y ffilm yw'r stori/sgriptio; cyfres deledu yw 'The Adventures of Boo and Zino', ag un dydd ma na Broffesyr Gwallgof (yn y cigfyd) am ddwyn talisman pwerus o'r rhaglen drwy ddefnyddio i beiriant mawr (gyda lot o switches, a goleuade bach a ballu). Wrth iddo drio dwyn y talisman, ar hap ma Boo(rhyw side-kick brainy i Zino) a Zino(yr arwr twp), Alanta (y Frenhines) a'r Snurks (boo hiss, y dynion drwg yn y rhaglen) yn cal eu tynnu o fyd y teledu i'r byd real hefyd. Ma gweddill y stori yn dilyn eu hynt a'u helynt yn trio dychwelyd i'w byd nhw ei hunain, Gaya, cyn iddo gael ei ddinistrio.

Fel ddwedes i ma'r animeddio o'r radd flaena, ma'r golygfeydd yn wych, ma'r cymeriade'n edrych yn dda iawn ond dyw'r sgriptio ddim cystal a'r ffilmie Americanaidd – dyw'r stori ddim yn gweithio ar sawl lefel fel rhywbeth fel y Simpsons er enghraifft. Ffilm fach anturus i gadw plant yn dawel am awr neu ddwy yw hi, nid ffilm i'r teulu cyfan. Os oes da chi blant, rhentwch hi, nid dim ond er mwyn i'r plantos bach annwyl gael awr fach ddifyr ond hefyd gan fod eisie cefnogaeth ar ffilmie annibynnol yn enwedig rhai animeiddio. Fflop anferth oedd hon yn y sinema (dath hi mas yr un wsnos a Shark Tale yn digwydd bod) ond heb gefnogaeth gawn ni ddim mwy o ffilmie annibynnol o'r math yma.

Avant-Garde Am Ddim

Ar wefan UBUWeb:Film, gallwch lwytho 18 o ffilmiau arbrofol, swreal ac avant-garde gan artistiaid fel Luis Buñuel, Salvador Dali, Kenneth Anger, Man Ray, John Cage, Guy Debord a Marcel Duchamp. Adnodd ffantastig.

Mae ffilm cyfan "Un Chien Andalou" yna (156MB) ac mae'r download 44% o'r ffordd drwodd...edrych mlaen.

Pictiwrs Yn Y Pyb - 3ydd Mai 2005

Cyhelir ail noson ffilmiau byr Cymraeg Pictiwrs Yn Y Pyb yn nhafarn Dempsey's ar y 3ydd o Fai am 8 yr hwyr.

Am bris o dim ond £2 cewch weld wyth ffilm fer (rhestr lawn i ymddangos yma cyn bo hir) a bydd Gary Slaymaker yn ymuno a ni unwaith eto fel y compere am y noson.

Wedi i ni gael dros 50 o bobol yn y noson gyntaf aethpwyd ati i geisio trefnu rhagor o nosweithiau a buom yn ddigon ffodus i gael nawdd gan Sgrin Cymru i barhau a'r noson ymhellach.

Byddwn yn trefnu pedair noson yng Nghaerdydd dros y flwyddyn nesaf ynghyd a dwy noson arbennig yn yr Eisteddfod yn Eryri (nos Fercher a nos Wener, yn yr Undeb) a noson arall yn Aberystwyth ym mis Tachwedd (yn y Cwps).

The Woodsman (Nicole Kassell, 2004)

Hir fu'r aros i weld y ffilm hon yn UGC Caerdydd, prif leoliad fy ymborth sinematig, ond braf nodi bod y ffilm yn werth yr aros. Mae'n ffilm glyfar a sensitif sydd yn delio â phwnc dyrys pedophilia yn osgeiddig, heb farnu, heb uniaethu, ac mae perfformiad Kevin Bacon fel y prif gymeriad unwaith eto'n hoelio sylw'r gwyliwr wrth iddo bortreadu dyn yn dod i delerau â'i orffennol a symud ymlaen.

Ar ddechrau'r ffilm, mae Walter (Bacon) newydd gael ei ryddhau o'r carchar ar ôl 12 mlynedd am dreisio merched ifanc. Mae ei droseddau yn y gorffennol yn ei boenydio, ond mae'n mynnu na fu iddo frifo nac anafu'r merched a dioddefodd ei droseddau. Pan ddaw allan o'r carchar, dysgwn nad yw'r un aelod o deulu Walter am ei weld, yn enwedig ei chwaer, sy'n ganolbwynt i'w rywioldeb cythyrblus, fe ddarganfyddwn yn hwyrach. Mae'n ceisio symud ymlaen gyda'i fywyd, ond mae'r system yn gorfodi ei orffennol arno o hyd, drwy ei sesiynau gyda seiolegydd a'r oruchwyliaeth parhaol arno gan Lucas (Mos Def), yr heddwas di-dostur sy'n ei weld fel anghenfil ac sy'n mynnu gwthio'i big i mewn i fywyd Walter.

Caiff ei sefyllfa ei lleddfu rywfaint gan Vickie, un o'i gydweithwyr yn yr iard goed, sydd, fel fe, ar y tu allan. Dônt yn gariadon, ac yn raddol, llwydda Vickie i gael Walter i ddatgelu ei gyfrinach. Ond caiff Walter sioc pan mae Vickie yn chwerthin at ei ddatguddiad, rhywbeth sy'n chwalu'r berthynas. Yn ddiweddarach yn y ffilm, down i wybod y bu i Vickie ei hun ddioddef camdrin rhywiol, ac daw'r ddau'n ôl at ei gilydd. Mae hyn yn gam pwysig yn y broses wrth i Walter ddysgu canlyniadau ei weithredoedd.

Y cam pwysicaf, fodd bynnag, yw pan mae Walter yn dod yn ffrindiau â merch 11 oed wrth gerdded yn y parc. Ar ôl ceisio tywys y ferch i rywle cyfrinachol er mwyn manteisio arni, daw i wybod bod ei thad yn ei chamdrin yn barod. Mae ei dagrau hallt yn dangos i Walter wir effaith yr hyn y bu'n ei wneud, ac o'r diwedd sylweddola'r hyn y mae'n rhaid iddo'i wneud i fod yn 'normal' unwaith eto. Ychydig wedi hynny, mae'n troi'r trais oddi fewn ei hun yn erbyn 'Candy' pedoffeil y mae wedi'i weld y tu allan i'r ysgol ger ei gartref. Mewn fflachiad yn yr olygfa hon, Walter sy'n cymryd lle 'Candy'.

Mae'r ffilm hon yn gynnil, gan adael i ni farnu drosom ni'n hunain ynghylch cymelliadau a chyflwr meddyliol Walter. Yr unig wendid, efallai, yw bod y ffilm mor fyr, ac erbyn i ni lwyr ddeall Walter, mae'r ffilm wedi gorffen. Ond nii chaiff ei bortreadu fel anghenfil y papurau tabloid, ac eto nid ydym byth yn cael delfryd o'i droseddau. Ei broblemau seicolegol ef sydd ar waith, ac ef sy'n gyfrifol am yr hyn y mae'n ei wneud.

Llygad Hannar Nos

Mae'r rhifyn diweddara o'r we-gylchgrawn ffilmiau Siapaneaidd -
Midnight Eye newydd gael ei gyhoeddi ar lein.

Mae yno gyfweliad gyda Ryuichi Hikori, cyfarwyddwr y ffilm Vibrator (2003), ffilm hynod wreiddiol a theimladwy am ymgais merch ifanc i ddeffro o'i thrwmgwsg emosiynol.

In America (Jim Sheridan, 2002)

(IMDb)

Ffilm yn dilyn hanes Christy, merch deng mlwydd oed sydd yn symud gyda’i rhieni a’i chwaer fach o’r Iwerddon i Efrog Newydd yw ‘In America’. Mae’r teulu yn chwilio am fywyd newydd wedi marwolaeth eu mhab Frankie, ond dyw pethau ddim yn hawdd ar y dechrau – maent yn ymgartrefu mewn bloc o fflatiau mewn ardal dlawd ac mae arian yn brin wrth i’r tad fethu yn ei ymdrechion i gael gwaith fel actor.

Wedi i’r fam ddarganfod ei bod yn feichiog, mae anallu’r teulu, a’r tad yn arbennig, i anghofio’r gorffennol yn dod i’r amlwg. Ond fe ddaw gobaith o gyfeiriad anisgwyl ar ffurf yr artist Mateo, sy’n byw ar y llawr islaw. Wrth i Mateo (Djimon Hounsou) fynd ar daith bersonol o fod yn chwerw a chas i fod yn garedig a bodlon, mae’r teulu’n ei ddilyn wrth iddyn nhw ganfod gobaith am ddyfodol gwell.

Y cyfarwyddwr Jim Sheridan ysgrifennodd y sgript gyda chymorth ei ddwy ferch ac mae’r stori’n seiliedig ar brofiad eu teulu nhw’n symud i’r Unol Daleithiau. Er gwaetha hyn, dyw’r stori ddim yn argyhoeddi fel un a fyddai’n digwydd yn y byd go iawn. Un o’r prif resymau am hyn yw’r lleoliad a’r ddelwedd ramantaidd o gymdeithas glos yn ffynnu er gwaetha’r tlodi. Yn sgil hyn, gwelwn nifer o olygfeydd na fyddai allan o le mewn ffilm Disney, ond yr un sy’n mynd a’r wobr am yr un mwyaf anghredadwy yw’r un sy’n gweld y ddwy ferch yn cael eu gyrru ar eu pennau eu hunain i’r siop hufen ia er mwyn i’r rhieni gael llonydd i ‘chwarae’.

Cymeriad Mateo sy’n clymu’r ffilm at ei gilydd ond ar yr un pryd mae’n un o’i gwendidau pennaf. Mae ei droedigaeth o fod yn ddyn mawr blin i fod yn ddyn mawr clen yn digwydd yn rhy sydyn ac yn rhy hawdd.

Ond pan fo’r stori’n cael ei hadrodd o safbwynt merch fach yna mae’n bosib maddau rhywfaint o sentimentaleiddwch. Ac yn wir mae perfformiadau naturiol y ddwy ferch ifanc (dwy chwaer go iawn, Sarah ac Emma Bolger) yn achub rhywfaint ar y ffilm. Mae yma berfformiadau cryf hefyd gan y rhieni (Paddy Considine a Samantha Morton) sy’n arwain at gydymdeimlad â’u galar a’u gobaith.

Y plant yw calon y ffilm yma ac yn y bôn mae ‘In America’ fel ffilm Disney ym ymwneud â’r thema o alaru. Wrth ei hystyried hi felly, mae hi’n gweithio er gwaetha ei gwendidau.

The Assassination of Richard Nixon (Niels Mueller, 2004)

Mae ffilm ddiweddaraf Sean Penn, un o’r actorion gorau sy’n gweithio yn Hollywood, yn dilyn trywydd eithaf cyfarwydd i Penn, sef stori’r cymeriad ymylol, pathetig braidd. Mae perfformiad Penn yn The Assassination of Richard Nixon, yn rhagorol, wrth iddo bortreadu Samuel Bicke, cymeriad unig, trist sy’n ceisio gweddnewid ei fywyd ef fel unigolyn sy’n cael ei sathru gan y byd modern. Yn anffodus, mae Bicke yn dewis y dulliau anghywir o fynd ati i gyflawni ei nod, drwy ddewis trais i wella ei fywyd yn hytrach na cheisio ei ewyllys ei hun.

O ddechrau’r ffilm, gwelwn Bicke fel cymeriad trist ac unig. Mae ef wrthi’n cofnodi ei ‘waith’ ar dâp er mwyn ei anfon at Leonard Bernstein, y cyfansoddwr enwog a’r gŵr a oedd yn enwog am ei gefnogaeth o’r Black Panthers (sy’n ymddangos mewn golygfa ddigrif yn y ffilm) a’i wrthwynebiad i Ryfel Fietnam. Mae ei frawd hŷn wedi troi ei gefn arno a’i wraig (Naomi Watts) wedi’i adael, gan gymryd y plant gyda hi. Mae’n casáu ei swydd yn gwerthu dodrefn swyddfa am ei fod yn ddyn caredig, sy’n gwrthod twyllo’r cwsmeriaid sy’n dod i’r siop er mwyn cael mwy o arian ganddynt. Y caredigrwydd pathetig hwn a’r teimladau cynyddol o atgasedd tuag at fyd sy’n cael ei reoli gan arian yw craidd y ffilm, a dyma sy’n llywio perfformiad Penn.

Mae pethau’n mynd o ddrwg i waeth i Bicke wrth i’w gais am fenthyciad gael ei wrthod, mae ei ysgariad yn cael ei gadarnhau, ac mae ei frawd yn canfod ei fod wedi dwyn oddi wrtho. Ond eto, nid yw Bicke yn gallu cydnabod fod hyn yn ganlyniad i’w weithredoedd ef yn ogystal â’r amgylchiadau gwleidyddol ac economaidd y mae’n byw ynddynt. Mae ei obsesiwn gyda Nixon (ceir delweddau diddiwedd ohono ar wahanol setiau teledu yn ystod cyfnod Watergate) yn cynyddu fwyfwy, wrthi iddo ddod i’r casgliad mai Nixon yw’r troseddwr mwyaf ohonynt i gyd, y gŵr sy’n gwerthu’r holl wlad drwy ei gelwyddau.

Mae’r ffilm hon yn rhagorol am ei bod yn dangos pa mor hawdd y bu hi i Bicke droi fel hyn. Mae’n gymeriad chwerthinllyd o bathetig, ond mae ei syniadau’n gywir, a’i ewyllys yn gryf. Adleisia’r ffilm, wrth gwrs, ddigwyddiadau’r cyfoes, ac mae’n glyfar yn y ffordd y mae’n dysgu i ni ddatgysylltu’r syniadau oddi wrth y syniadaeth. Ffilm sy’n adlewyrchu ei hoes yn gelfydd yw hon, ond sy’n dangos i ni’r peryglon oesol o fethu â myfyrio ar ein gweithredoedd.

The Machinist (Brad Anderson, 2004)

(IMDb)

Bydd Robert De Niro yn crio’i hun i gysgu ar ôl gweld y ffilm hon. Os oeddech chi’n meddwl bod gwaith De Niro yn Raging Bull yn dda, lle rhoddodd e bwysau helaeth ymlaen i bortreadu bocsiwr yn colli’i ffordd yn llwyr, mae Christian Bale yn y ffilm Gothig hon yn anhygoel. Ar gyfer y rôl fel Trevor Reznik, gweithiwr metel sydd wedi bod yn byw drwy hunllef effro am flwyddyn, roedd rhaid i Bale golli dros bedair stôn. Mae ei berfformiad yn wefreiddiol, er gwaethaf ffaeleddau’r ffilm.

Mae ffilm Brad Anderson yn gampwaith o ran creu’r paranoia y mae Reznik yn byw ynddo. Gwelwn y gwrtharwr yn ceisio bod yn berson da a gwella’i fywyd er gwaethaf popeth, ond yn y pen draw, fe sy’n tynnu ei hun i’w ffawd yn y diwedd drwy’r syniadau tywyll a’r delweddau erchyll sy’n byw yn ei ben. Yn yr un modd â Fight Club, mae’r holl syniadau gwael hyn yn cael eu hymgorffori gan Ivan, cymeriad afiach, sinistr sy’n cael ei weld gan Reznik yn unig. Yn araf, wrth i bethau fynd o ddrwg i waeth i Reznik, caiff pob bai a phob drwg weithred eu troi tuag at Ivan.

Prif wendid y ffilm, o bosib, yw ei bod yn tynnu gormod ar ffilmiau eraill. Yn ogystal â’r gymhariaeth amlwg â Fight Club, mae adlais hefyd yn un o ffilmiau eraill Christian Bale, American Psycho, gyda’r cymeriad yn tynnu ei hun yn ddarnau drwy ddrwg weithredoedd y dychymyg oherwydd pechodau real neu ffantasi. Hefyd, ceir sawl cyfeiriad at Psycho gan Hitchcock, drwy ambell i ddyfyniad a hyd yn oed y llen gawod.

Mae’r holl hunllefau’n cael eu tynnu at ei gilydd yn dwt yn y diwedd, gyda’r datguddiad am Reznik a’i gyflwr presennol yn adleisio holl ddigwyddiadau’r ffilm yn gryno. Ond yn anffodus, mae Anderson yn llafurio’n ormodol dros hyn. Mae’r diweddglo’n un clyfar, ond gwell fyddai i Anderson ddangos hyn fel un fflach o gydnabyddiaeth i’r gwyliwr, yn hytrach na fel montage hirwyntog. Llwydda’r cyfarwyddwr i gadw’r tensiwn yn dda hyd y foment hon, felly trueni na allai fod wedi dilyn hyn yn briodol.

Cyfweliad Cyntaf a Greengraas am ffilm "The Watchmen"

Wedi'r penderfyniad gan Aronofsky (Pi, Requiem For A Dream) i beidio parhau gyda'r project i ddod a'r "Watchmen" i'r sgrin, daeth Paul Greengrass (The Bourne Supremacy) i'r adwy i sain cryn rwgnach gan ffanbois am ei credentials llyfrau graffig.

Dyma gyfweliad a fo lle mae'n trafod sut mae paranoia heddiw yn gwneud The Watchmen mor berthnasol ac erioed.

Mae 'na hefyd ar y wefan, lle y bydd Greengrass ei hun yn pori a chyfrannu tra'n datblygu'r ffilm drwy'r cyn-gynhyrchu!

250 Ffilm Ddyliech chi fod wedi eu gweld...

Yn ol rywun (dduw a wyr pwy di'r awdurdod 'ma ar ffilmiau...) dyma'r 250 ffilm y dyech chi fod wedi eu gweld.

Mae 'na ddewisiadau od iawn, iawn yno (Snatch, Big Fish, Lock Stock, Kill Bill 1 a 2, Pirates Of The Carribean, Spiderman 2...y?). IMDb syndrome dwi'n meddwl - ffilmiau diweddar yn cael ratings anghygoel o uchel jest am eu bod nhw'n newydd a "whizz-bang".

Ond wedi dweud hyn mae na ambell ffilm yno nad ydw i wedi eu gweld ac wel, mae'n rhestr o ffilmiau, a mae nhw wastad yn bleser i edrych drwyddyn nhw gan wneud eich rhestr eich hun.

(Newydd brynu Some Like It Hot felly fydd honno oddi ar y rhestr yn o fuan...ac mae Annie Hall ar y bwrdd yn aros amdanai)

The Godfather (1972) The Shawshank Redemption (1994) The Lord of the Rings: The Return of the King (2003) The Godfather: Part II (1974) Seven Samurai (1954) Casablanca (1942) Schindler’s List (1993) The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001) Citizen Kane (1941) Star Wars (1977) One Flew Over the Cuckoo’s Nest (1975) Pulp Fiction (1994) The Lord of the Rings: The Two Towers (2002) Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back (1980) Rear Window (1954) Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964) The Good, the Bad and the Ugly (1966) The Usual Suspects (1995) Raiders of the Lost Ark (1981) City of God (2002) 12 Angry Men (1957) Memento (2000) Psycho (1960) Once Upon a Time in the West (1968) North by Northwest (1959) Lawrence of Arabia (1962) Amélie (2001) Goodfellas (1990) The Silence of the Lambs (1991) Sunset Boulevard. (1950) It’s a Wonderful Life (1946) American Beauty (1999) Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) Apocalypse Now (1979) The Matrix (1999) Paths of Glory (1957) Fight Club (1999) Vertigo (1958) The Third Man (1949) Sen to Chihiro no kamikakushi (2001) To Kill a Mockingbird (1962) Singin’ in the Rain (1952) Double Indemnity (1944) Das Boot (1981) Taxi Driver (1976) M (1931) The Pianist (2002) Rashômon (1950) Se7en (1995) All About Eve (1950) The Maltese Falcon (1941) The Bridge on the River Kwai (1957) Requiem for a Dream (2000) Monty Python and the Holy Grail (1975) Chinatown (1974) Some Like It Hot (1959) L.A. Confidential (1997) Léon (1994) Saving Private Ryan (1998) Alien (1979) American History X (1998) Modern Times (1936) Mr. Smith Goes to Washington (1939) The Treasure of the Sierra Madre (1948) The Wizard of Oz (1939) The Manchurian Candidate (1962) The Sting (1973) On the Waterfront (1954) Kill Bill: Vol. 1 (2003) Raging Bull (1980) Ran (1985) Amadeus (1984) Life is Beautiful (1997) Touch of Evil (1958) The Great Escape (1963) A Clockwork Orange (1971) City Lights (1931) Reservoir Dogs (1992) The Apartment (1960) 2001: A Space Odyssey (1968) Metropolis (1927) The Shining (1980) High Noon (1952) Jaws (1975) Aliens (1986) Finding Nemo (2003) Annie Hall (1977) Braveheart (1995) Million Dollar Baby (2004) Crouching Tiger Hidden Dragon (2000) Fargo (1996) Kill Bill: Vol. 2 (2004) Oldboy (2003) Yojimbo (1961) The Incredibles (2004) Blade Runner (1982) Strangers on a Train (1951) Donnie Darko (2001) The Sixth Sense (1999) The Princess Bride (1987) The Seventh Seal (1957) The Great Dictator (1940) It Happened One Night (1934) Full Metal Jacket (1987) Forrest Gump (1994) Before Sunset (2004) Cinema Paradiso (1989) The General (1927) Terminator 2: Judgment Day (1991) Mononoke-hime* (1997) Rebecca (1940) Duck Soup (1933) The Philadelphia Story (1940) The Bicycle Thief (1948) The Best Years of Our Lives (1946) Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) The Big Sleep (1946) Notorious (1946) Smultronstället (1957) The Graduate (1967) Hero (2002) Unforgiven (1992) Once Upon a Time in America (1984) The Deer Hunter (1978) Patton (1970) Run Lola Run (1998) Toy Story 2 (1999) The Night of the Hunter (1955) Hotel Rwanda (2004) The Gold Rush (1925) Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi (1983) Cool Hand Luke (1967) The Elephant Man (1980) Back to the Future (1985) All Quiet on the Western Front (1930) Glory (1989) The Green Mile (1999) Ben-Hur (1959) Quatre cents coups, Les (1959) Grande illusion, La (1937) Manhattan (1979) Bronenosets Potyomkin (1925) Platoon (1986) The Man Who Shot Liberty Valance (1962) Gone with the Wind (1939) Witness for the Prosecution (1957) The Adventures of Robin Hood (1938) Shrek (2001) Indiana Jones and the Last Crusade (1989) The African Queen (1951) His Girl Friday (1940) Ikiru (1952) The Grapes of Wrath (1940) The Searchers (1956) Mystic River (2003) Die Hard (1988) Amores perros (2000) Bringing Up Baby (1938) Hotaru no haka (1988) A Christmas Story (1983) The Wild Bunch (1969) Life of Brian (1979) Stalag 17 (1953) Big Fish (2003) The Hustler (1961) Charade (1963) Gladiator (2000) Young Frankenstein (1974) Sideways (2004) Arsenic and Old Lace (1944) The Straight Story (1999) Talk to Her (2002) To Be or Not to Be (1942) The Killing (1956) Sunrise: A Song of Two Humans (1927) A Night at the Opera (1935) Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922) Passion de Jeanne d’Arc, La (1928) Shadow of a Doubt (1943) Spartacus (1960) Lost in Translation (2003) Monsters, Inc. (2001) Magnolia (1999) Harvey (1950) Strada, La (1954) Ed Wood (1994) Sling Blade (1996) The Terminator (1984) Toy Story (1995) Groundhog Day (1993) Untergang, Der (2004) All the President’s Men (1976) The Lion in Winter (1968) The Day the Earth Stood Still (1951) Roman Holiday (1953) Festen (1998) Twelve Monkeys (1995) A Streetcar Named Desire (1951) Trainspotting (1996) 8½ (1963) Finding Neverland (2004) Laura (1944) Brazil (1985) The Conversation (1974) Trois couleurs: Rouge (1994) The Insider (1999) Almost Famous (2000) Dogville (2003) The Station Agent (2003) Gandhi (1982) Stand by Me (1986) Dog Day Afternoon (1975) Persona (1966) King Kong (1933) Fanny och Alexander (1982) The Exorcist (1973) The 39 Steps (1935) Rain Man (1988) Mulholland Drive (2001) Stagecoach (1939) Who’s Afraid of Virginia Woolf? (1966) Being John Malkovich (1999) The Big Lebowski (1998) Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003) Rio Bravo (1959) Judgment at Nuremberg (1961) Network (1976) Snatch. (2000) 21 Grams (2003) The Thin Man (1934) For a Few Dollars More (1965) Bride of Frankenstein (1935) Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) Sullivan’s Travels (1941) Bonnie and Clyde (1967) Midnight Cowboy (1969) Kind Hearts and Coronets (1949) The Right Stuff (1983) Barry Lyndon (1975) In the Heat of the Night (1967) This Is Spinal Tap (1984) Miller’s Crossing (1990) Garden State (2004) The Motorcycle Diaries (2004) Spider-Man 2 (2004) The Untouchables (1987) Heat (1995) The Last Picture Show (1971) Fa yeung nin wa (2000) Kumonosu jô (1957)

Der Untergang (Downfall, Oliver Hirschbiegel, 2004)

(IMDb)

O ystyried pwysigrwydd ffigwr Hitler yn hanes y byd, heb sôn am hanes yr Alman, rhyfedd yw nodi mai dyma'r ffilm Almaenig gyntaf ers hanner can mlynedd i ddelio â'r Führer, ers Der Letzte Akt ac Es geschah am 20 Juli. Mae hon yn ffilm glyfar a grymus, sy'n llwyddo i ddelio, nid yn unig â ffigwr dadleuol Hitler, ond hefyd y grymoedd oedd wrth waith yn yr Almaen yn y cyfnod a alluogodd y digwyddiadau erchyll yn y rhyfel ac yn y ffilm.

Mae'r ffilm yn agor mewn tywyllwch, gyda llais adroddwr yr hanes, Traudl Junge (Alexandra Maria Lara), yn dweud wrthym na fu hi erioed yn Natsi brwd, ac er y gallai hi fod wedi gwrthod y gwaith, ei bod hi wedi dilyn yn ffyddlon am fod hynny yn ei natur. Ei gwaith, fe ddysgwn yn yr olygfa nesaf pan welwn nifer o ferched ifanc yn mynd am gyfweliad, oedd fel ysgrifenyddes bersonol Adolf Hitler. O'r olgyfa gyntaf honno rhwng y ddau, gwelwn drwy lygaid Junge sut mae Hitler yn gallu bod yn gymeriad tyner, ystyriol. Ond er gwaethaf y tynerwch ymddangosiadol hwn, mae'r shifft sydyn o ddwy flynedd a hanner, i Ferlin ym mis Ebrill 1945, yn dangos yr ochr arall, ddieflig i gymeriad Hitler.

Mae cyfarwyddyd Hirschbiegel o'r golygfeydd yn y byncer enwog yn ardderchog. Llwydda i gyfleu tyndra, tensiwn a pharanoia y dyddiau olaf hynny wrth i'r Fyddin Goch amgylchynu Berlin yn raddol. Prif gamp y cyfarwyddyd yw'r ffaith nad ydym ni'n gweld y gelyn am amser hir. Yn raddol, mae'r ffrwydriadau'n cynyddu eu maint, y goleuadau'n pylu, a phawb yn fwyfwy nerfus wrth iddynt sylweddoli fod popeth ar ben ar gyfer Trydedd Reich yr Almaen.

Yn ganolog i hyn, wrth gwrs, mae cymeriad ffanatig a gwenwynig Hitler, sy'n cael ei actio yn wefreiddiol gan Bruno Ganz. Yn y ffilm hon, mae Hitler yn cymryd troeon fel y tad caredig a'r plentyn anniddig, yn sgrechian ac yn melltithio wrth bawb a phopeth am y brad a'r llwfrdra sydd o'i amgylch. Ond gwelwn hefyd sut y mae ei gymeriad carismataidd wedi denu'r rheiny o'i amgylch. Hyd yn oed yn y foment dywyllaf, mae pobl yn ei ddilyn, ac yn ymbilio arno i gredu mewn buddugoliaeth hyd yr eithaf wrth i Ferlin falu'n deilchion o'u hamgylch. Mae Hitler wedi creu realiti iddo'i hun, gan gredu y bydd gwahanol fyddinoedd, sydd yn amlwg bellach yn fethedig wedi blynyddoedd o frwydro, yn dod i achub y dydd. Mae hefyd yn credu y bydd y rhai gorau yn gallu goroesi'r tân a fydd yn difetha'r wlad, gan adael iddo godi eto a chreu teyrnas newydd, oruwch o'r dinistr, yn seiliedig ar gynlluniau clasurol Albert Speer (cynlluniau y mae cyffwrdd arnynt yn y ffilm ragorol Max). Ond gwallgofrwydd pur yw hyn, ac mae Hitler yn araf yn sylweddoli mai dinistr fydd a dim mwy. Mae ef yn ddigon hy yn y diwedd i awgrymu mai bai pobl yr Almaen yw eu colled, heb gydnabod mai ef a fu'n gyfrifol am eu harwain i'r methiant a'r gwymp.

Ceir ambell i foment deimladwy yn y ffilm y tu hwnt i'r dadlau, y gwallgofrwydd a'r trais, ond nid yw'r rhain byth o fod ymhell. Enghraifft berffaith, yw pan caiff cyrff Hitler ac Eva Braun eu llosgi. Mae'r dorf o'u hamgylch yn sefyll, gan edrych ar y corff yn llosgi, gan saliwtio eu harweinydd coll. Ond yna, clywir bomiau'r Rwsiaid eto, a rhaid iddynt ddianc yn ôl i'r byncer, gan adael yr angladd cyflym i barhau hebddynt. Nid oes unrhyw feirniadaeth yn perthyn i'r ffordd y mae Hirschbiegel yn portreadu'r digwyddiadau. Mae'n llwyr ddeall sut mae'r bobl hyn wedi dilyn Hitler, ond nid yw'n derbyn hyn fel trywydd dilys i'w dilyn chwaith. Mewn golygfa lle mae Junge yn teipio nodiadau gwleidyddol ar lafar gan Hitler, mae hi'n gwingo, fel y byddem ni, wrth glywed y Führer yn ymhyfrydu am iddo lanhau tir yr Almaen rhag y 'gwenwyn Iddewig a oedd yn bla'. Yr hyn a lwydda'r cyfarwyddwr i'w wneud, yn hytrach na beirniadu, yw dangos sut mae dynoliaeth yn goroesi'r profion hyn, gan adael y beirniadu i ni.

Mae hon yn ffilm ragorol a dwys, sy'n ymchwilio yn ddwfn i'r natur ddynol, a'r hyn sy'n ein cymell. Pam bod rhai'n dilyn yn ufudd, heb gredu yn yr hyn y maent yn ei ddilyn? Pam bod rhai'n fodlon marw, yn hytrach na cholli pob dim sydd ganddynt a chael y cyfle i adeiladu o'r newydd? Mae'r rhain yn gwestiynau perthnasol, oesol, sydd yn sicrhau, er gwaethaf y cyd-destun hanesyddol, mai ffilm ar gyfer yr oesau yw hon. Ar ddiwedd y ffilm, dychwelwn at y gwir Traudl Junge (ei llyfr hi, Until the Final Hour: Hitler's Last Secretary yw'r ysbrydoliaeth i'r ffilm), a'i geiriau ychydig cyn iddi farw yn 2002. Mae hi'n holi wrthi ei hun, ar ôl gweld cofeb i rywun a fu farw drwy ddwylo'r Natsiaid a gafodd ei geni yr un flwyddyn a hi ac a ddienyddiwyd y flwyddyn y dechreuodd hi weithio i Hitler - "er i mi fod yn ifanc ac nad oeddwn i'n gwybod, fe allwn i fod wedi gwybod. Dyna yw gwaith pobl ifanc, bod yn ymwybodol a dysgu am y gwir".

Constantine (Francis Lawrence, 2005)

(IMDb)

Mae'r rhestr o addasiadau llyfrau comic yn dechrau edrych yn ddi-derfyn, ond rhywsut maen't yn dal i gadw pen stêm gyda hon a sawl un arall i ddod yn ystod yr haf.

Yn yr ymdrech hon gwelwn Hollywood yn rhoi eu sbin hwy ar sdori John Constantine (Keanu Reeves) o gomic Hellblazer. Rhyw fath o dditectif noir-aidd goruwchnaturiol ydi o. Gwr sydd yn gallu camu rhwng uffern a'r byd real ac sy'n perfformio exorcismau lle bynnag bo'r angen. Cafodd y 'ddawn' yma ar ol ei hunan-laddiad, pan atgyfododd wedi dwy funud yn farw.

Ond nid siwpyr-arwr arferol anhunanol mohono, mae'n llawer mwy amwys. Mae'r holl waith hyn yn ymgais bersonol i ennill ffafr Duw a chael mynediad i'r nefoedd - ac fel y gŵydd pob person Catholig, does dim mynediad i'r nefoedd i hunan-laddwyr.

Cychwynna'r ffilm gyda gwr tlawd Mecsicanaidd yn dod o hyd i gyllell sydd â grymoedd arbennig iddi ac wrth afael ynddi caiff ei ddefnyddio fel pyped yn ymgais yr ellyllod ac erchyllbethau diafolaidd i dorri drwodd i'r byd hwn. Daw Angel Dodson (Rachel Weisz) yn rhan o hyn oll drwy geisio deall hunan-laddiad ei chwaer ond caiff ei sgubo'n bellach mewn i'r antur nac y mae hi'n disgwyl wrth i'r grymoedd tywyll ei defnyddio hi hefyd fel pyped i gyflawni eu gwaith. Wrth gwrs, dim ond un all achub y byd - John Constantine - ond cyn gallu gwneud hyn rhaid iddo wneud yr aberth mwyaf, ei hun.

Mae'r holl ffilm yn ddigon di-fai a dweud y gwir, mae Reeves yn nol yn ei elfen fel gwr di-emosiwn, penderfynnol gyda 100 kilo o cool. Dydi ddim yn stretsho ei sgiliau actio'n ormodol ac mae hynny'n gweddu! Does dim gormod o effeithiau CGI i amharu'n ormodol ar y mwynhad - ac mae'r hynny sydd yno yn reit effeithiol gyda sawl ellyll yn ceisio brwydro'u ffordd allan o gyrff pobol a chip-olygon ar y Los Angeles baralel yn uffern (efallai elfen o ffantasi gwrth-LA fan hyn? Mae geiriau John Lydon yn dod i feddwl…"Burn Hollywood Burn…").

Mae'r angel Gabriel (Tilda Swinton) hefyd yn gymeriad difyr gan ei fod yn androgyne sy'n troedio'r ffin rhwng da a drwg.

Ond, fel arall mae hi'n dilyn y fformiwla: gwyddonydd-gwallgo yn fentor sy'n darparu'r cymorth lladd ellyllon a hanes yr ocwlt, seidcic eiddgar am comic relief, arfau tebyg iawn i rheini yn Blade a Dusk Til Dawn…bla bla bla. A dweud y gwir mi wnaeth Blade hyn oll yn llawer gwell a chyda haenen arall o steil a sdori iddi. Roeddwn i'n cael y teimlad y buasai hon wedi bod yn well yn aros ar y dudalen nac ar y sgrin ac yn sicr dylian nhw fod wedi cadw Constantin fel sgowsar blond fel sydd yn y comics!

I grynhoi'r profiad, fe es i am beint yn syth wedyn, a soniwyd ru'n gair am y ffilm. Nid un fydd yn aros yn y cof am hir iawn ond debyg gwneith hi blesio ffans y genre.

9 Songs (Michael Winterbottom, 2004)

(IMDb)

Roeddwn i’n gwrido braidd wrth ofyn am y tocyn i fynd i weld y ffilm. “One for 9 songs, please”. Dim ond un, ife? Roeddwn i’n gallu gweld y chwerthin yn llygaid y person tu ôl i’r ddesg. Os nad ydych chi’n ymwybodol yn barod, dyma ffilm ddiweddaraf Michael Winterbottom, y cyfarwyddwr Seisnig sy’n gyfrifol am Jude a 24 Party People ymysg eraill, y ffilm fwyaf rhywiol agored i gael ei dangos yn hanes sinema confensiynol. Felly, os ydych chi’n hoff o weld y fath bethau, dyma’r ffilm i chi, achos doedd fawr arall yn perthyn iddi.

Ar ddechrau’r ffilm dywed Matt, un hanner i’r berthynas, mai pethau arwynebol y mae rhywun yn ei gofio o berthynas, teimlad y cnawd, y gerddoriaeth oedd yn chwarae ar y pryd. Gwelwn y Matt (Kieran O’Brien) a Lisa (Margot Stilley) yn cwrdd mewn gig Black Rebel Motorcycle Club, y cyntaf o naw cyngerdd yn y ffilm, ac yna’r sefyllfa lle mae’r ddau yn cael rhyw am y tro cyntaf. Ar unwaith, mae neges ffilm Winterbottom yn eglur – mae pleser y cnawd yn parhau yn y meddwl am amser hir, ac mae gwahanol bobl yn addoli wrth allor y teimladau cnawdol hyn mewn gwahanol ffyrdd. Mae cerddoriaeth a rhyw yn estyniadau gwahanol o’r un reddf, yr un teimlad.

Trueni, felly, bod gweddill y ffilm yn adleisio’r pwynt hwn drosodd a throsodd. Mae’r deialog rhwng y ddau’n ddifflach ac ystrydebol - “Sometimes you have to trust people” - wrth i ni ddilyn perthynas rhwng dau berson sydd mewn nwyd ond ddim mewn cariad. Mae’r golygfeydd rhyw yn amlwg i fod i achosi sioc i ni ac ennyn ein diddordeb wrth i ni ymchwilio i’r pethau rhywiol sy’n gwneud i’r ddau dicio, ond roedd y rheiny’n ddiflas, a fi’n edrych ‘mlaen at y band nesaf oedd i fod ar y sgrin (ac roedd y gerddoriaeth yn wych hefyd - Super Furry Animals, Von Bondies, Primal Scream). Efallai nad yw’r sgwrs rhwng dau berson yng nghanol rhyw yn farddonol iawn, ond gellid fod wedi gwneud mwy na “Fuck me… fuck me faster”.

Dydyn ni fel cynulleidfa ddim yn dod i adnabod Matt a Lisa, a dydyn nhw ddim yn dod i adnabod ei gilydd chwaith. Mae’r ddau’n gwahanu heb emosiwn pan mae Lisa (sy’n fyfyrwraig) yn dychwelyd i’r Unol Daleithiau i barhau â’i hastudiaethau. Nid yw Winterbottom yn llwyddo, fel y mae Matt yn ei wneud drwy dorri drwy iâ Antartica, i ganfod trawstoriad o fywyd ac o deimlad y blynyddoedd maith, ond yn dangos portread di-emosiwn o fywyd pan mae’r emosiynau wedi’u tynnu ymaith.