(IMDb)
Yn 2003 glaniodd y cyfarwyddwr Dagur Kari ar y sin ffilmiau anibynnol gyda’i ffilm gyntaf Noi Albinoi (Noi yr Albino) gan ennill gwobrau lu mewn gwyliau ffilm ledled y byd. Roedd y film honno yn ddarlun trasig-ddoniol o fachgen ar gyrion cymdeithas mewn pentref bach yng Ngwlad yr Ia. Llwyddodd i ddal unigrwydd a unigolrwydd y bachgen od hwnnw, ac mae’r ffilm hon eto’n dilyn sdori bachgen gwahanol iawn ar y cyrion.
Mae Daniel yn artist graffiti ar log, ac wedi bod yn ddiwaith ers blynyddoedd, yn wir does ganddo ddim dealltwriaeth o beth yw gwaith. Mae o’n freuddwydiwr llwyr, ei ben mor bell yn y cymylau nad yw’n deall ei fod mewn trafferth gyda’r gyfraith o’r swyddfa dreth i’r heddlu. Mae’n gwisgo ei glustffonau a chau allan y byd go iawn, gan arnofio drwy ei fyd yn gwneud ei gelf a chwarae pel droed gyda’i ffrind Grandpa, sydd yn hollol obsesif am fod yn reffari pel droed.
Mae hynny nes iddo gwrdd a Franc, merch o’r un ffunud freuddwydiol a fo, wrth ei achub o’r becws lle mae’n gweithio tra mae hi’n tripio ar fadarch hud. Disgynna’r ddau mewn cariad a’u gilydd ond deuant ill dau i sylwi na all breuddwyd gynnes bara am byth, a rhaid gwynebu rhywfaint o realiti bywyd.
Roedd fy nisgwyliadau’n uchel a chefais i mo’n siomi. Mae’r ffilm (sydd wedi’i rhannu mewn i 12 pennod) yn swyno’r gwyliwr drwy ei hiwmor ysgafn, sy’n disgleirio drwy’r cymeriadau gwych sy’n frith drwy’r ffilm. Mae’r ffilm wedi ei saethu ar ffilm graeniog du a gwyn ac mewn arddull nouvelle vague Ffrengig. Mae’r cyfarwyddo fel fasa Jean Luc Godard wedi ei neud mewn mwd gigli ar ol cwpwl o sbliffs yn hytrach na 5 coffi du a phaced o Gitanes. Mae hefyd yn defnyddio technegau fel ailadrodd golygfeydd a fflach anisgwyl o liw i atgyfnerthu pwyntiau o emosiwn a deffroad ynddo fo a’ch gorfodi chi i ddeffro o’ch swyn eich hun yn y ffilm.
Mae pawb sydd yn gorgyffwrdd a bywyd Daniel hefyd mewn breuddwyd o Grandpa, cymeriad gwych sydd yn meddwl ei fod am fod yn reffari ond sydd yn rhy dew (sydd hefyd yn gweithio mewn labordy profion cwsg), i fam Franc sydd yn dal i gredu ei bod yn ddeunaw gan fflyrtio efo pob bachgen ifanc a ddaw i’r ty. Efallai i rai y bydd y whimsy yma’n ormodedd, ond pur anaml y teimlais i fy mod eisiau deffro o afrealiti Daniel a Franc – roedd hud y ddelfryd yn rhy gryf.
Er fod Noi Albinoi yn wedi ei saethu mewn lliw roedd yn ffilm llawer mwy oeraidd na hon, gyda thro hynod drist yn ei chynffon, ac er fod y cymeriadau yn parhau i fod yn rhai emosiynol gaeedig mae’n edrych ar hyn mewn ffordd llawer mwy positif.
Un rhan na ddeallais i serch hyn oedd sdori baralel barnwr sydd wedi dedfrydu Daniel am fandaleiddiaeth, sydd yn ei ddangos o yn disgyn mewn i freuddwyd hefyd, gan ddwyn, methu cyfarfodydd a gadael ei wraig a’i blentyn heb reswm yn y byd. Efallai fod deffroad Daniel yn golygu fod person arall yn mynd i gysgu, dwn im. Roedd hyn yn aneglur ac yn amharu braidd ar y sdori arall yn fy marn i.
Ond wedi dweud hyn, roedd y cyfanwaith yn parhau i ddisgleirio ac yn gadael rhywun yn teimlo'n gynnes i gyd y tu mewn. Ffilm yr wyl i fi hyd yn hyn heb os nac oni bai.
Postiwyd gan Rhodri ap Dyfrig ar Tachwedd 18, 2005 05:38 yh