Tachwedd 10, 2005
Proof (John Madden, 2005)
(IMDb) (Disgrifiad Rhaglen yr Wyl)
Neithiwr agorwyd Gwyl Sgrin Caerdydd 2005 gyda ffilm newydd gan y cyfarwyddwr John Madden. Na, nid y coach pel droed Americanaidd, ond y boi sy'n gyfrifol am ffilmiau fel Shakespeare in Love a Captain Corelli's Mandolin. Dwi'n cymeryd taw'r rheswm dros y dewis oedd fod "ein Anthony" ynddi yn actio boi o'r enw Robert Llywellyn sydd efallai yn Gymro. Rheswm ychydig yn denau meddech chi, ond credaf fod hyn ond yn dangos cyn lleied o ffilmiau Cymraeg a Chymreig sydd wedi eu cynhyrchu eleni sydd o safon agor gwyl ffilm ryngwladol o'i bath. Sefyllfa drist iawn fydd, dwi'n siwr, yn sgwrsiau llawer yn ystod yr wyl, ond ymlaen at y ffilm ei hun.
Mae'r ffilm yn archwiliad o athrylith a gwallgofrwydd a'r llinell denau sy'n aml yn gwahanu'r ddau. Ynddi gwelwn Catherine (Gwyneth Paltrow), yn ceisio ymdopi a marwolaeth ei thad (Antony Hopkins) oedd yn broffesor mathemateg byd enwog, wedi iddi orfod edrych ar ei ôl am 5 mlynedd olaf ei fywyd drwy ei salwch meddyliol a barlysodd ei feddwl creadigol. Mae hithau, sydd hefyd wedi etifeddu gallu ei thad, wedi ei heffeithio'n enbyd gan y profiad hwn ac yn brwydro gyda iselder ei hun.
Gyda'r farwolaeth daw dau gymeriad i'w byd caeedig hi: Hal (Jake Gyllenhaal), myfyriwr brwdfrydig sydd a'i fryd ar archwilio holl nodiadau blynyddoedd olaf ei thad am dystiolaeth ei fod wedi cael momentau o'r athrylith a fu yn ystod ei salwch; a'i chwaer Claire (Hope Davies), sydd a'i bryd ar ei sgubo ffwrdd i Efrog Newydd i ddechrau bywyd newydd.
Mae'r ffilm yn neidio nol a blaen mewn amser drwy atgofion Catherine gan raddol ryddhau darnau o wybodaeth am ei pherthynas a'i thad yn ddigon effeithiol ac mae llif yn sdori yn ddigon di-fai, ond er ei pholish doedd y ffilm ddim yn gafael yn ddigonol yn emosiynol. Gan fod Catherine yn isel, ac felly yn ddigon swrth ei hymadwaith i bopeth, ysgwyddir emosiwn y ffilm gan Hal sydd yn dod a brwdfrydedd bachgenaidd digon agos atoch i'r ffilm, ond mae'n profi'n faich ormodol, gan ymbellhau rhywun o'r ffilm a ffawd y cymeriadau.
Teimlwn hefyd fod y chwaer gas yn ormod o caricature, dynes gas sydd eisiau cipio ei chwaer o'i chartref i gael triniaeth seicolegol, ond does dim crac o ddynoliaeth ynddi i greu cymeriad mwy credadwy. Bob tro y gwelwn hi'n cysuro ei chwaer, dadorchuddir ei deuolrwydd, a gwelwn ei bod yn ddichellgar gan gynllunio ei dyfodol tu ôl i'w chefn.
Addaswyd y sdori o ddrama lwyfan, a teimlwn hefyd fod hyn wedi ddangos yn y ffilm. Roedd hi braidd yn static, a doedd hyd yn oed y newididau amser ddim yn llwyddo i roi bywyd pur ddelweddol sinematig iddi.
Ond doedd pob dim ddim yn fflat, roedd un foment fel pelydryn o heulwen drwy'r cymylau gan, ie, yr hen pro, Anthony Hopkins. Wnai adael i chi'ch hunain weld beth ydyw, ond gallaf ddweud fod un edrychiad, un eiliad o ddrama trydanol wedi crynhoi holl syniadau'r ffilm a mwy gan roi ias lawr fy nghefn. Teflir y tag athrylith ar hyd y lle yn aml, ond eiliadau o berfformio fel hyn sydd yn ei ennyn.
Ond fy marn i yw hon, ac yn y trafod brwd wedi'r ffilm, roedd llawer iawn o bobol i'w gweld wedi ei mwynhau yn aruthrol - gan amlaf roedd hyn yn gwahaniaethu o ran rhyw y person, gyda menywod yn ei hoffi a dynion yn gweld dim llawer ynddi. Mae hyn ond yn dweud fod pawb yn gwylio ffilmiau yn wahanol ac fod ffilm i bawb am fod yn ystod y 10 diwrnod nesaf.
Postiwyd gan Rhodri ap Dyfrig ar Tachwedd 10, 2005 12:11 yh