Pictiwrs.com

A History of Violence (David Cronenberg, 2005)

(IMDb)

Mae ffilm ddiweddaraf David Cronenberg yn ffilm a fydd yn apelio i lawer mwy o bobl na chryn nifer o’u ffilmiau blaenorol. Mae iddi elfen o fod yn ffilm fwy ‘normal’ na gwaith fel Videodrome, Naked Lunch neu Crash, ond, unwaith eto, llwydda Cronenberg i guddio llawer o’u ffilmiau dan yr arwyneb. Mae A History of Violence yn ffilm gynnil sydd yn dadlennu hanes a natur cymeriad yn raddol ac yn drawiadol.

Mae’r stori yn dechrau gyda gwrthgyferbyniad amlwg. I ddechrau, gwelwn ddau ddihiryn sydd newydd lofruddio tri pherson mewn motel am ychydig o arian. Mae eu difaterwch at ladd y bobl hyn yn frawychus. Ychydig wedi hynny, rydym yn cwrdd â Tom Stall (Viggo Mortensen), gwr sydd, fe ymddengys yn byw’r freuddwyd Americanaidd. Mae’n berchen ar ei gaffi ei hun mewn tref brydferth yng nghefn gwlad, yn briod â dynes brydferth (Maria Bello) ac yn dad i ddau o blant. Mae’r ddau fyd yn gwrthdaro wrth i Tom ladd y ddau ddihiryn pan geisiant ddwyn arian o’u gaffi yn hwyr gyda’r nos.

Yn sydyn, caiff Tom ei bortreadu fel ‘All-American Hero’ yn y cyfryngau, mantell y mae ef yn gyndyn i’w gymryd. Mae ei enwogrwydd yn denu dihirod mwy peryglus: mae gangster o’r enw Carl Fogarty (Ed Harris) yn ymddangos yn y caffi un dydd ac yn mynnu nad Tom yw Tom o gwbl, ond Joey Cusack, gangster arall o Philadelphia a geisiodd ei ladd unwaith â weiren bigog. Mae ganddo’r graith i brofi hynny, ac ymarweddiad oeraidd pwyllog sy’n mynd at wraidd brawychiaeth y gangster. Nid rhywun i fynd i’r afael ag ef ar chwarae bach yw Fogarty; mae ganddo’r agwedd sy’n argyhoeddi dyn y câi ei saethu heb fawr o boendod meddyliol i Fogarty.

Yn raddol, daw trais yn rhan annatod o’u bywyd bob dydd. Wrth i Tom ddechrau pryderu am ei deulu rhag iddynt gael eu niweidio gan y gangsters, mae gwn hela oedd yn cael ei guddio mewn cwpwrdd mewn ystafell wely yn cael ei weld fwyfwy. Mae’r mab, a welwyd i ddechrau yn wynebu bwli yn yr ysgol â’u hiwmor a’i glyfrwch, yn troi at drais fel ateb i’r bwlio sy’n bla ar ei fywyd. Yr hyn a wna Cronenberg, yn amlwg, yw dangos pa mor hawdd y daw trais i’r adwy yn wyneb rhwystredigaeth ac fel modd o gael eich ffordd.

Gwell yw peidio â mynd yn bellach i mewn i’r stori, oherwydd y perygl o’i difetha i unrhyw sydd am fynd i’w gweld. Ond gyda pherfformiadau rhagorol y cast, a chyfarwyddyd medrus Cronenberg, mae’n ffilm sy’n werth ei gwylio. Mae Mortensen a’r cyfarwyddwr yn llwyddo i gadw deuoliaeth y ffilm dan reolaeth, nid rhywbeth hawdd i’w wneud. Daw’r diweddglo yn gynnil, heb ymdrech fawr i gyfaddawdu neu felodrama, ond drwy weithredoedd syml.