Mehefin 10, 2005

Sin City (Frank Miller, 2005)

Tair stori sy'n plethu yn ei gilydd, yn arddull Tarantino, sy'n wledd o steil heb lawer o sylwedd. Mae Hartigan (Bruce Willis) a Marv (Mickey Rourke) yn chwilio am ddialedd wrth geisio amddiffyn merched sy'n ddigon an-ffwdanus i ffansïo eu hwynebau oedrannus a hyll, tra bod Dwight (Clive Owen) yn cael mewn i dipyn o drwbl gyda'r moch lleol.

Mae Sin City yn gwthio terfynau chwaeth, ond yn gwneud hynny mewn dull cartŵn Tom and Jerry, sydd ddim wir yn dreisgar na ffiaidd am ei fod mor arisel a chwerthinllyd. Yn weledol mae'r ffilm yn wych, wedi' gyflwyno mewn du a gwyn gyda sblash o liw pam fod angen ('fel Schilndler's List?' gofynnodd rywun i mi wedyn; na tydi'r effaith ddim yn cael ei ddefnyddio at yn union yr un nod). Mae'r steil a'r ffilm yn cario'r ffilm yn hollol, ac yn gyfrifol am bob un o'r sêr sy'n amrantu uwchben yr adolygiad hwn. Mae dylanwad Tarantino yn amlwg; ac yn wir mae'n cyfarwyddo un o'r ychydig olygfeydd sydd a mwy na' gair o ddeialog ynddi. Anodd yw cwyno am sut mae'r ffilm yn edrych, sy'n hollol gyson wych.

Ond wedi gwthio steil Tarantino i'r terfyn mae'r cyfarwyddwr yn anghofio'r sylwedd. Nid cymeriadau crwn yw'r rhain gan unrhyw gyfri, dim ond dwylo i ddal dryll, neu gorff ystwyth i ddal par o fronnau. Dim ond Marv sy'n gymeriad hoffus, yn bennaf am fod ei galon yn ddirgroes a'i edrychiad ofnadwy. Mae cast llawn o sêr fan hyn, ond does dim iddynt wneud ond darllen ei deialog mewn lleisiau cryglyd ac edrych mor 'tew' a bosib. Mae'r gan amlaf angylaidd Elijah Wood yn gastio ysbrydoledig fel y gwallgof Kevin, sy'n hoff o fwyta puteiniaid a mowntio'u pennau ar y wal, ond mae ei ddawn actio wedi' wastraffu ar rôl lle nad yw'n cael agor ei geg. Mae'r gwych Michael Clarke Duncan wedi' golli yn y cymysgedd fel bwystfil mawr treisiog rhif un deg chwech.

Mae tair stori fan hyn; dau o'r rheini yn hynod debyg a'r un canol yn dibynnu ar ferched mewn dillad dadlen am ei ddifyrrwch. Tydi'r un ddim digon da i ddifyrru ar eu teilyngdod eu hunain, ac mae camgymeriad mawr wedi' wneud yn eu trefn; y cyntaf yw'r mwyaf diddorol, a lawr allt o fan 'na. Mae'r olaf yn mynd yn annymunol a diangen ddwys gyda'i pedophile mawr melyn hyll, ond mae'r ddau gyntaf yn slic a reit ddifyr heb orfod estyn eich ymennydd allan o'i jar ar ochor y sedd.

Dim ffilm draddodiadol ddu a gwyn felly. Ewch i'w gweld hi am fôr o drais digywilydd a steil syfrdanol, ond peidied disgwyl dim mwy na' hynny.

Postiwyd gan Ifan Morgan Jones ar Mehefin 10, 2005 12:51 yb
Sylwadau
Beth wyt ti'n ei feddwl?









Cofio'r manylion hyn?