Mae’n flwyddyn newydd ac felly, wrth gwrs, rhaid cael ffilm newydd gan Woody Allen. Y diweddaraf yn y gadwyn hir sy’n ymestyn nôl i’r 60au yw Melinda and Melinda, hanner comedi hanner trasiedi am un person, Melinda (Radha Mitchell), mewn dwy sefyllfa gwbl wahanol. Ac eto, yng nghwrs y ffilm, roedd rhywun yn dechrau meddwl, p’un yw’r comedi a ph’un yw’r trasiedi?
Mae’r ffilm yn dechrau mewn ffordd Allenaidd iawn, yn debyg i un o olygfeydd agoriadol clasur Allen, Manhattan, gyda grðp o bobl o amgylch bwrdd mewn bwyty, yn trafod hanfod comedi a thrasiedi. Y cwestiwn mawr ar eu gwefusau yw pa un sy’n cyfleu bywyd orau? Ar un ochr, ceir awdur ffilmiau comedi ac ar y llall, awdur dramâu trasig ar gyfer y llwyfan. Dwy ochr i gymeriad Allen drwy ddau gymeriad. O’r drafodaeth hon, cawn ddeunydd y ffilm, wrth i un arall o’r cyfeillion yn y grðp adrodd golygfa agoriadol Melinda, sydd mewn un llinyn yn cyrraedd yn annisgwyl yn nhþ ei chwaer (trasiedi) ac yn y llinyn arall ar ôl llyncu nifer o dabledi cysgu (comedi). Byddwn yn dychwelyd at y bwrdd bwyd ar wahanol adegau yn ystod y ffilm, ond yn bennaf yr hyn sy’n dilyn yw’r ddau linyn yn cael eu hactio ar y sgrin.
Yn y bôn, does yr un o’r cymeriadau yn y ffilm yn caru ei gilydd. Ar yr ochr drasig, mae priodas Laurel (Chloë Sevigny) a Lee (Jonny Lee Miller) wedi suro, sy’n arwain at garwriaethau rhyngddynt â phobl eraill ac sydd, yn y pen draw, yn arwain at y gwymp drasig olaf, pan mae Laurel yn dwyn cariad newydd Melinda, Ellis (Chiwetel Ejiofor). Yn y llall, cawn hefyd briodas sydd wedi suro, gyda’r cymeriad Allenaidd, Hobie (Will Ferrell) yn syrthio dros ei ben a’i glustiau mewn cariad gyda Melinda yn dilyn methiant ei briodas gyda Susan (Amanda Peet). At beth ydyn ni fod i chwerthin? Mae’r cymeriadau’n rhai trist ac unig, ac mae Allen yn ceisio’i orau glas i gael jôcs allan ohonyn nhw, heb fod unrhyw gomedi’n perthyn i sefyllfaoedd y ffilm.
Efallai bod y ffilm yn gweld eisiau Allen ei hun. Y gðr sydd â’r dasg o lenwi ei sgidiau’r tro hwn yw Will Ferrell, un sydd yn ddigon doniol ynddo’i hun, ond sy’n methu ag ennyn yr un ymdeimlad a thosturi ag y bydd Allen wrth chwarae fe’i hun. Cawn ambell fflach o ysbrydoliaeth yn y sgript, gyda’r jôcs Woody Allen arferol, ond dydyn nhw ddim yn cael eu traethu yn ffordd sych, ddigymar Allen, ac felly mae’n teimlo bron fod y geiriau wedi cael eu gorfodi i eiriau’r actorion. Efallai’n wir mai dyma ffilm orau Allen ers dros ddegawd (meddai ‘nhw’, wrth gwrs), ond mae’r diweddglo amwys, pen agored yn awgrymu bod angen i Allen eistedd nôl ac ystyried un ffilm fawr a chlyfar i orffen ei yrfa, nid dau chwarter ffilm sy’n creu un hanner.
Postiwyd gan Geraint Criddle ar Mawrth 30, 2005 01:04 yh