Mae Bridget Jones (Renée Zellweger) yn ôl, mewn dilyniant anochel i’r ffilm wreiddiol, lwyddiannus.
Doedd yr arwyddion ddim yn dda. Doedd gen i’m diddordeb mawr mewn bywydau marched sengl yn ei tri degau yn Llundain, doeddwn i heb weld y gwreiddiol, ac roedd y ffilm gyfan yn arogleuo o’r fath o grap sentimentalaidd yr ydw I fel arfer yn ceisio ei osgoi. Ond mi gefais i fy llusgo mewn i’r sinema yn erbyn fy ewyllys, gyda’r gobaith bach y bysai’r ffilm o leiaf yn ehangu fy ngorwelion rywfaint.
Gyda disgwyliadau mor isel, roedd hi’n anochel y bysai’r ffilm yn well nag oeddwn i wedi disgwyl. Ond dim o lawer chwaith. Mae hi’n reit ddiflas ar y cyfan, hanner cyntaf y ffilm yn cynnwys perthynas Bridget a Mark Dracy (Colin Firth) yn mynd drwy helbul mawr, cyn i’r ddau wahanu. Mae cymeriad Colin Firth mor sych a diflas bu bron i mi ddisgyn i gysgu, ond diolch byth wedi’r pwynt hwnnw mae’r ffilm yn mynd yn fwy diddorol. Faint bynnag dw i’n casáu'r math o ffilm mae Hugh Grant ynddyn nhw fel arfer, mae’n dipyn o hwyl fel y gelyn, ac mae’r newid lleoliad o Lundain llwyd i’r Gwlad Thai yn creu mwy o ddiddordeb.
Ond yn y drydedd act mae’r ffilm yn cymryd troead bisâr sy’n mynd yn hollol groes i ysgafnder gweddill y ffilm. Mae 'na hefyd bla o hysbysebu, gyda lot gormod o’r ffraetheb yn cylchdroi o gwmpas y ffon symudol diweddaraf neu arwyddion diodydd pop. Roedd yna un troead cyn y diwedd oedd yn glyfar iawn, ac mi wnaeth i mi werthfawrogi'r ffilm fwy nag y byswn i wedi fel arall. Ond tydi unrhyw ffilm sy’n gwastraffu Jim Broadbent yn y fath ffordd ddim yn haeddu cynulleidfa.
Postiwyd gan Ifan Morgan Jones ar Rhagfyr 13, 2004 06:55 yh