Mae'r ffilm hon, sy'n delio â theulu 'dysfunctional' yn Seland Newydd, yn drom a dwys, ond hefyd yn cynnwys elfen ysgafn, ddigrif. Roedd yn rhan o Ŵyl Sgrin Caerdydd eleni, a bues i draw i gael cip arni.
Stori oedd hon, yn y bôn, am Keri (David Hornblow), sy'n dychwelyd adref yn dilyn cyfnod o fyw dramor, er mawr syndod i'w deulu. Yng nghartref ei blentyndod, mae ei fam a'i dad, ei chwaer, Megan, ei chariad hi a'i dau blentyn, ei chwaer arall, Donna, a'i frawd Richard. Mae'r ymdeimlad o glawstroffobia yn amlwg o'r cychwyn. Ni all unrhyw un wneud unrhyw beth heb fod rhywun yn cerdded i mewn ar y sefyllfa neu'n clywed neu'n gweld beth bynnag a ddigwyddith. Er gwaetha'r ffaith fod pawb yn meddwl bod ganddyn nhw gyfrinachau lu, mae pawb yn gwybod popeth am bawb.
Canolbwynt amlwg y teulu yw Loma, y fam. Mae pob cymeriad yn troi ati hi yn eu tro, ond yn amlwg nid oes ganddi hi'r cryfder i ymdopi â phwysau ei theulu. Mae'n amlwg iddi geisio unioni ymddygiad ei phlant flynyddoedd yn ôl, ond wedi iddi fethu â gwneud hynny, fe roddodd y gorau i hynny'n llwyr. Yn raddol, mae'r ffilm yn cynyddu ei thempo wrth i amryw ddatguddiadau a chyfrinachau ddod i'r wyneb - methiant perthynas Megan a'i chariad, beichiogrwydd Donna, atgasedd Keri tuag at y sefyllfa yn y cartref.
Yr unig gymeriad, fe ymddengys, sy'n llwyddo i anwybyddu'r holl deimladau negyddol hyn yw Richard. Er mai drwy ddulliau artiffisial y gwna ef hyn (drwy gymryd llawer o gyffuriau ac yfed), mae'n dod â rhyw elfen o fywyd a llawenydd i gartref sydd fel arall yn pydru'n araf, fel y mae cyfnod 'llawen' y Nadolig yn ei brofi. Mae ei farwolaeth yn dilyn cymryd gormod o gyffuriau ar Ddiwrnod Nadolig yn tanlinellu'r diffyg gobaith ac anhapusrwydd sydd yn frith drwy'r teulu, ac yn ymddangos i dynnu cwrlid du dros eu bywydau.
Roedd hi'n ffilm ddigon diddan ar y cyfan, ond yn fy marn i, nid oedd y cyfarwyddwr yn cynnig digon i'w gynulleidfa, naill ai'n sinematig nag o ran y plot. Fe gawsom ni gipolwg ar fywydau'r cymeriadau, ond ni chafwyd digon o gefndir nac esboniad o gymhelliant y cymeriadau er mwyn inni deimlo rhyw fawr at yr un ohonynt. Yn sinematig, bu gorddefnydd o'r dull 'gritty realism', ac yn sgil hyn, collwyd diddordeb y gynulleidfa mewn ffilm undonog, gor-araf. Astudiaeth ddiddorol ym mherthynas pobl â'i gilydd oedd y ffilm ac arbrawf i weld faint o ddioddefaint emosiynol y gallwch chi ei wylio, ac nid profiad gwerth chweil i'w galw'n 'ffilm nodwedd'.
Postiwyd gan Geraint Criddle ar Tachwedd 22, 2004 02:18 yh