Mewn gwyl ffilm mae'n rhaid cael amrywiaeth eang o ffilmiau: ffilmiau celf, ffilmiau, doniol, ffilmiau dwys...a ffilmiau sy'n trash pur. Mae Creep Killers yn disgyn mewn i'r categori ola ac er i mi gael rhybudd gan rywun agos i'r ffilm i beidio mynd i'w gweld(!), roedd y demtasiwn i weld sut beth yw ffilm arswyd o Sheffield wedi'i gynhyrchu gan gwmni a chriw cymreig yn ormod.
Cynsail y ffilm yw fod y byd wedi cael math ar apocaplypse gyda thraean y byd wedi'i ddifa. O'r llwch mae tras newydd o human wedi esblygu drwy mutation genynaidd gan greu y creaduriaid a elwir y Creeps - zombies gwallgo gyda blas am gnawd a gwen wirion Stricnene-aidd (fel y Joker) ar eu gwep.
Ymysg hyn oll mae dau grwp o bobol sydd a'u bryd ar un peth yn unig - ffwcio, cerddoriaeth, eu edrychiad a lladd gymaint o Creeps ag sydd bosib yn y ffordd mwya gwreiddiol bosib.
Y grwp cyntaf yw'r Greasy Boys sydd yn fand roc a rol 50's throwbacks gyda'u siacedi denim cut-off, trwsusa drainpipe a gwallt Brylcreem a'r ail grwp yw'r Princesses sef fersiwn cartwnaidd o genod Grease ond gyda llawer mwy o bols a blas am waed. Mae'r ddau dîm yn cael eu gwahodd i ddifa llond bloc anferth o Creeps am lond dwrn o arian ond wrth gwrs maen't yn ceisio difa eu gilydd gyntaf.
Does dim llawer o ddatblygiad plot wedi hyn ond hei, pwy sy'n gofyn am ffasiwn beth pan ma gen ti ffilm schlock horror ar brototeip Ffilmiau Troma (ac mae yna cameo gan Lloyd Kaufman fel maer Efrog Newydd i gadw'r ffans yn hapus). Mae'r actio'n warthus, y sgript yn waeth, ond roedd o mor dros ben llestri nes ei fod wedi cyrraedd ochr draw y sinc, dianc drwy'r ffenest, rhedeg i'r ardd a bwyta'r ci.
Mi chwerthish i'r holl ffordd drwyddo fo, roedd rhai o'r ymgeision i siocio jest yn ysbrydoledig - dwi'm yn meddwl bo fi rioed wedi gweld ffilm lle mae na Zombie yn halio yn y gornel yn wyllt, dod yn ei ddwylo a bwyta ei saim serch ei hun na chwaith dau berson yn penderfynu ffwcio tra mae zombies yn eu rhwygo'n fyw. Jiniys...neu jest crap pur? Mae'n un o'r ffilmiau yna sydd yn gwneud i chi fynd un o ddwy ffordd - chwerthin llond eich trons a'i llowcio'n awchus fel sleisan o bizza seimllyd neu feddwl ei bod hi'r peth gwaetha i chi ei gweld erioed a thrafesti i fyd y sinema. Dwi yng nghamp un diolch yn fawr.
Dwi'n credu fod yr awyrgylch oedd yn y sinema wedi ychwanegu at y profiad gan fod na ddim disgwyliad iddi fod yn unrhywbeth mawr, ac roedd pawb jest wedi ymlacio ac yn barod i fynd am reid wirion. Ond rhaid dweud un peth olaf o'i ffafr, roedd y gerddoriaeth yn ffantastig, caneuon yn efelychu steil y 50'au gan y band Pink Grease (oedd hefyd yn actio rhannau'r tri Greasy Boy) gyda dylanwadau Chuck Berry, Jerry Lee Lewis ond gyda chydig mwy o wmff pyncaidd ar ei ben.
Os da chi'n un sy'n hoffi b-mwfis ac yn gallu diodda sdwff hynod sal er mwyn cael ffwc o laff amdani dros ambell can efo ffrindia, ella fod hon yn werth ei gweld, yn arbennig gan ei bod hi'n symud yn ddigon cyflym o un olygfa i'r llall i chi gael anghofio unrhywbeth gor-wael ond dwi'm yn amau tasech chi'n ei gwylio ar DVD adre ar ben eich hun y basa hi'n sdori wahanol iawn.
Dolenni:
Clip bach o MTV amdan y cynhyrchiad
Rhai o erthyglau yr anfarwol Lloyd Kaufman.
Postiwyd gan Rhodri ap Dyfrig ar Tachwedd 18, 2004 01:05 yb