Roedd Stephen Glass yn 26, yn un o sgwennwyr mwyaf dawnus cylchgrawn gwleidyddol Americanaidd uchel ei barch - The New Republic. Mae'r ffilm hon yn dilyn hanes y dyn hwn a lwyddodd i ennyn parch y golygyddion a'r staff, ond sy'n dechrau mynd yn ddarnau pan mae ffeithiau eu straeon yn dod dan sylw, sylw manwl iawn. Mae'r ffilm yn cwestiynu pa mor bell all golygydd fynd i edrych ar ol ei staff a pryd mae'r llinell yna rhwng stori wir a sdori wneud yn cael ei groesi.
(IMDb)
Rwan, o'n i'n ofn gweld hon i gychwyn. Paham? Hayden Christiansen, dyna pam.
Mae'r gwr yma yn barod wedi actio(...) yn rhai o'r ffilmiau mwya i gael eu gwneud erioed. Sut mae'n bosib osgoi meddwl amdano fel neb ond Anakin Skywalker yn unrhywbeth arall? Ond, i'm cryn syndod fe roddodd berfformiad cryno a choeliadwy. Mae'n rhaid dweud fod y cast cefnogol hefyd yn wych, yn arbennig Peter Sarsgaard, sydd yn disgleirio yn ei bortread o olygydd sydd yn ddifrifol dan y lach.
Mae'n film dynn (dim ond 94 munud) sy'n gafael ynddoch chi a thynnu chi mewn i fyd y newyddiadurwr a da chi'n teimlo'r tymheredd yn codi ac yn codi yn gyson yn y swyddfeydd bach, clos. Di ddim yn sdori anferth ond mae'n creu teimlad o banig a thensiwn, a gweld nad oes unman i droi.
Dydi hi ddim yn ffilm 'fawr' yn ei themau a sgop ond am be ydi, ma hi'n llwyddo. Faswn i'n deud fod Billy Ray, y cyfarwyddwr, yn un i gadw llygad arno (er galla fo neud efo newid ei enw...).
Dyma'r stori newyddion wreiddiol: difethwyr o fewn y ddolen, wrth gwrs.
Postiwyd gan Rhodri ap Dyfrig ar Mai 20, 2004 06:55 yh