Ymwadiad Robin Ince-aidd: mae’r isod wedi’i sgwennu mewn hast, wedi’i olygu mewn rhagor o hast, gyda pharagraffiau cyfan wedi’u symud o’r diwedd i’r dechreuad ac yn y blaen. Mae hi bellach yn amser cinio ac wedyn bydd hi’n amser mynd am dro. Gallwn i ei adael yn y ffolder “drafftiau”, ac wedyn ei ddileu mewn hunan diflastod mewn wythnos, fel dw i wedi wneud gyda pob un blogiad dw i wedi dechrau arno ers mis Ebrill, neu ei bostio nawr fel y mae. Er mwyn peidio gadael i’r blog ‘ma farw yn gyfan gwbl, dw i am ei bostio fel y mae, gyda’r holl gamgymeriadau, gan obeithio ei fod e’n wneud digon o sens. Iw haf bîn warnd…

Bach o gefndir: treulies i ryw hanner yr haf diwetha yn gwisgo rhwymyn yna ar fy mhenlin, ar ôl ei droi am y trydydd tro mewn 5 mlynedd. Erbyn Steddfod Wrecsam, ro’n i llyncu cymaint o ibwproffên ro’n i’n dechrau poeni am fynd yn gaeth iddo. Ac yn hytrach na mynd at y doctor, ro’n i’n barod i dderbyn, fel mae Louis C.K. yn ei ddweud, taw dyma ffawd y dyn yn ei bedwardegau, a dylwn i ddod yn arfer byw gyda phoenau bach mewn darnau gwahanol o nghorff:

Mae hyd yn oed Louis C.K. wedi sylweddoli bod hyn ddim cweit mor anochel: mae e wedi ymuno â Gervais a Jupitus ar gambo’r cyn-dewion. Doedd bod yn dew ac yn segur ddim yn ffawd, roedd e’n ddewis personol. Dydw i ddim yn hollol dwp; dw i’n derbyn gwirionedd sylfaenol “calorïau i mewn, calorïau allan”. Ond er i mi ddechrau ar ddeiat newydd bob hyn a hyn, a llwyddo colli pwysau i ryw raddau, dw i erioed wedi dod i ben ar ail ochr y hafaliad yna, y “calorïau allan”.

Debyg mod i wedi defnyddio’r cartwn ‘ma o’r blaen, ond mae’n disgrifio fy mhersonaliaeth i’r dim:

Dyma ni’n dod at ddiwedd toriad haf hirfaith arall, ac am y tro cynta ers cyn cof, dw i’n edrych ymlaen at fynd yn ôl at y gwaith dysgu. Ddim mod i ddim yn mwynhau’r fel arfer, cofiwch, ond achos i fi gael haf anarferol eleni, mae’r batris wedi’u hailsiarsio, ac rwy’n barod i wynebu’r llwyth nesaf o ddysgwyr sionc, gwiwerodaidd.

Fel arfer, amser hyn o’r flwyddyn, byddwn i’n difaru mod i wedi wastraffu haf arall, ar y cyfan, trwy piso’r rhan fwya o fy amser rhydd i ffwrdd ar chwarae gemau cyfrifiadurol. Neu, amser maith yn ôl;l, pan oedd y byd yn ifanc a doedd dim sut peth â Twitter, ar flogio ac ati.

Yn eironig ddigon, y peth sy wedi fy helpu torri’r caethineb i’r rhithiol yw gêm dw i’n chwarae yn erbyn fy hun, ac un sy’n cael ei hybu gan y llywodraeth, ymysg eraill: cerdded bob dydd:

(Hysbys bach di-dâl: yr ap dw i’n ei ddefynddio i olrhain fy nghamau dyddiol yw TactioHealth. Mae fersiwn am ddim ar gael.)

Ers dechrau mis Mai, dw i wedi llwyddo mynd ma’s o’r drws bob dydd a cherdded fy mhwt beunyddiol: 10K o gamau ar y dechrau, ond wedi sbel o ffeindio bod wneud bach mwy na hynny yn ddigon hawdd, codi at 12,500 o gamau bob dydd. Mae hyn rhyw 5 i 6 milltir y dydd, ddim byd i sgwennu adre amdano, ond digon i sicrhau mod i’n ma’s o’r tŷ (ac oddi ar fy mhen-ôl) am o leia dwy awr y dydd. Fel arfer, mae’r wâc yn dechrau o’r drws ffrynt; sdim prinder o ffyrdd bychain, lonydd gwyrddion a llwybrau arfordirol o yn y filltir sgwâr, diolch byth. Fel mae’r llun uchod yn dangos, dw i’n eitha cyson fel arfer: wedi gweithio ma’s rhwydwaith o deithiau lleol sy’n ddigon amrywiol mod i byth yn gorfod meddwl “ble awn i heddi?” Fel y trydares i bwyddiwrnod, mae pedwar tŷ tafarn o fewn cyrraedd cerdded o’r lle ‘ma, a dw i erbyn hyn yn gwybod sut yn union i’w cyrraedd yn ystod wâc sy’n dod â fi adre gyda 12.5K cam yn fy mhoced a chwpl o beints o’r stwff da yn fy mola.

Y peth pwysica yw bod dim dewis gyda fi. Mae rhaid i fi gerdded bob dydd. Wedi “ennill y gêm” bob dydd ers dechrau mis Mai, mae’n dod yn fwyfwy anodd meddwl am beidio mynd ma’s am dro. Mae’n amser cinio nawr wrth i fi sgwennu hyn, a dw i’n dechrau teimlo braidd yn anghyfforddus eistedd ‘ma, a’r haul yn tywynnu. Mae’n anochel y daw’r dydd pan nad ydw i’n gallu ffeindio dwy awr yn ystod y 24 i fynd am dro, ond hyd yn hyn dw i wedi llwyddo. Wrth gwrs, dw i ddim wedi bod yn sâl ers dechrau mis Mai, ond efallai nid cyd-ddigwyddiad llwyr yw hynny, chwaith.

Mae hyn oll yn ffordd o ymddiheuro bod y blog yma wedi bod yn dawel ers cymaint o amser. Dw i ddim yn esgus am eiliad bod neb yn ymweld â’r lle yn ddyddiol a dweud “damo, dim byd newydd o hyd”; mae’r blog ‘ma wedi bod yn hanner cysgu ers o leia 2008, ond dw i dal yn teimlo bod dim llawer o bwynt cadw blog yn fyw os dwyt ti ddim yn postio dim byd newydd ar y peth. Ond mae gen i bethau dw i am sgwennu amdanyn nhw, ac o’r diwedd dw i’n teimlo fy mod i’n gallu treulio bach o amser o flaen y cyfrifiadur heb feddwl mod i’n lladd fy hunan yr un pryd.