Archifau Categori: Cerddoriaeth

Emynyddiaeth Appalachia

Pori yn Llyfrgell Digidol Appalachia lle des i o hyd i gasgliad o emynau mewn steil traddodiadol yr ardal, sef “lined-out hymnody”. Mae’r dull ’ma wedi goroesi ymysg rhai o Fedyddwyr Kentucky.

Dyma Jeff Todd Titon yn disgrifio’r arddull:

The leader sings the very first line, and the congregation joins in when they recognize the song. After that, the song proceeds line by line: the leader briefly chants a line alone, and then the group repeats the words but to a tune that is much longer and more elaborate than the leader’s chant or lining tune. Music historians call this procedure lining out.

Ceir clywed ambell i enghraifft fan hyn ac mae CD ar gael.

Mae arddull gyda ei wreiddiau yn yr ynysoedd hyn, ac mae dull traddodiadol Gaeleg yr Alban dal yn fyw. Yn wir, mae ’na rhai sy’n olrhain gwreiddiau cerddoriaeth sanctaidd pobl duon America yn ôl trwy meistri ceithweision i ynysoedd ac ucheldiroedd yr Alban.

Yn flaenorol: Ffidlera ar yr Hen Ffin – cerddoriaeth werin Appalachia.

Gol. Diolch i Philippa am fy atgoffa am draddodiad brodorol Cymreig o ganu pwnc.

Blwyddyn Newydd Dda! Na, wir i chi!

Falle nad yw’n dda, yn garmigaidd, i ddechrau blwyddyn newydd gyda blogiad am rhywbeth mor ddiflas â thrafod vanitas. Pan wnes i ddileu’r blog neithiwr, dyfynnais i gwbled gan Philippa:

Pa angen dim amgenach
Na’r awr, ’nawr, o fod yn iach.

Dyna’r ysbryd dw i am gadw ato eleni. A does dim byd yn ymgorffori ysbryd Eros fel cerddoriaeth pync digyfaddawd America yr 80au.

Take it away, Bob…

A dyma MP3 fel anrheg bach ymddiheurio-i-fy-hunan-am-fod-mor-negyddol-weithiau:

Hüsker Dü – Sorry Somehow (6Mb) – o’r albym Candy Apple Grey.

Shimmy-Disc

Erbyn i mi bennu’r cofnod hwn, mae’n debyg bydd Pigion y Dydd wedi ymddangos ar y blog, sydd dim byd byd ond lincs ambyti bandiau ar y label Shimmy-Disc. Nôl yn yr 80au hwyr a dechrau’r 90au, cyn i Nirvana a’r we sbwylio popeth i bawb, oedd gweld logo Shimmy-Disc ar gefn record gan fand do’t ti erioed wedi clywed amdanyn nhw, yn ddigon o reswm i roi dy ddecpunt i Mr Spiller. Dw i’n cofio prynu record lle do’n i ddim yn siwr p’un o’r geiriau ar y clawr oedd enw y band, a p’un oedd teitl y record – ac i fod yn onest, dim ond y funud hon ydw i wedi setlo’r dryswch yna, 19 o flynyddoedd yn diweddarach.

Cwmni un dyn oedd y label, a fel gyda phob label gwych mi oedd ’na “house style” – yn union y fath steil fyddet ti’n disgwyl gan foi oedd yn arfer bod yn y Butthole Surfers.

Dyma gwpl o ffefrynnau o’r casgliad Shimmy, wedi’i ffeindio ar y we – dim ond un CD sy ’da fi, mae popeth arall ar feinyl.

Bongwater – Nick Cave Dolls
Dogbowl – Carnival in the Swamp
King Missile – Take Stuff From Work

A dyma geiriau i’r un ola, ar ffurf cartwn ffeindiais i mewn ffansîn o’r pryd, ac sy wedi bod yn cuddio mewn copi o Cosmic Trigger ers 15 mlynedd.

Fnord, sbo.

Take Stuff From Work

Mwy o dalent Dinas Nevada

Beth yw e am Ddinas Nevada? Dim ond rhyw 3,000 o bobl sy’n byw ’na, ond mae hynny yn cynnwys Gary Snyder, Terry Riley a Joanna Newsom.

Mae hefyd yn gartre i Noah Georgeson, cerddor/cynhyrchydd sy wedi gweithio gyda Newsome, Banhart, Bert Jansch ac eraill, ac sy bellach wedi rhyddhau ei albym ei hun – clywir fersiynau acowstig o’r caneuon o hwnna yn y sesiwn radio yma.

Wedyn mae ’na Mariee Sioux – darllenais i amdani hi yn Arthur y bore ’ma wrth eistedd ar yr orsedd (lle dw i’n darganfod y rhan fwya o’m cerddoriaeth newydd y dyddiau ’ma). Cantores “gwerinol” yw hi, gyda thinc o arallfydolrwydd Newsom amdani. Pethau i’w lawrlwytho fan hyn.

Ac mae Alela Diane, Casual Fog, Kings and Queens (oedd yn arfer bod yn aelodau cyn-fand Newsom, The Pleased), ac, wel, mae hynny’n ddigon, siwr o fod.

Sut mae hwn yn digwydd? Rhywbeth yn y dŵr? Neu dim ond lot o rieni hipiaidd?


Gol: mae Utah Phillips yn byw ’na hefyd.

Vetiver ddim o’r un Ilk

Sawl wythnos yn ôl, wedi darllen erthygl ar Richard Youngs, es i Amazon ac ordro CD gan ei fand “proto-prog” Ilk. Pan cyrhaeddodd y disg, o’n i bach yn siomedig – nid prog mohoni, ond rhywbeth tebyg i stwff Devendra Banhart.

Dim byd yn erbyn Defi blew, ond nid beth o’n i’n disgwyl.

Ddim yn meddwl mwy amdano ar y pryd. Pethau i’w neud, pobl i’w gweld.

Neithiwr, chwarae’r CD eto, wrth fynd trwy’r holl stwff dw i wedi prynu yn diweddar. Eto, meddwl bod dim ffordd disgrifio’r gerddoriaeth ’ma fel prog o unrhyw fath. Wedi dweud hynny, mae’n eitha da, a rhywbeth hoffwn i wrando arno fwy. Yn y peil “i’r iPod” gyda fe ‘te.

Y bore ’ma, rhoi fe yn y Mac, aros i iTunes wneud ei stwff a ffeindio manylion y traciau ac ati, a dyna fe: nid Ilk yw e o gwbl, ond albym cyntaf Vetiver. Mae label y CD yn dweud ILK, ond Vetiver biau’r cynnwys.

Wedi dweud wrth label Ilk – tybed a ga’i gopi o’r CD cywir ganddyn nhw?

Mojo Nixon a thrindod sanctaidd mwfi’r heol

Gynnau’r wythnos ’ma, gwyliais i Death Proof Quentin Tarantino. Dyw e ddim yn ffilm sy’n mynd i ychwanegu llawer at enw da Tarantino – un i’r sbotwyr trenau, efallai. Ond fel sbotwr trenau fy hunan, y peth mwynheuais i fwya ynddo oedd yr 20 munud ola: o’r eiliad mae stuntwoman Zoë Bell yn dweud bod hi am fynd am dro mewn car sydd ar werth am un rheswm syml – yr un model yw e â’r car yn Vanishing Point.

Y broblem wedyn yw bod Tarantio wedi dod â ffilm canwaith yn well na Death Proof i’r cof, un sy ddim yn wastraffu mwy na hanner ei amser rhedeg ar siarad, siarad, siarad. (Dw i’n gwybod bod siarad yn rhan fawr o ffilmiau QT, ond o leia oedd cymeriadau Resovoir Dogs a Pulp Fiction â rhywbeth diddorol i’w trafod.)

Ta beth, wedi mynd ati i ffiendio copi ar lein o Vanishing Point, ac wedyn y ffilm orau yn hanes y byd, erioed, Two Lane Blacktop (jyst er mwyn i mi gael copi wrth law yn y swyddfa, sdim modd i mi ripo fe oddi ar y DVD), dyma fi gofio un o fy hoff ail-fersiynau, “This Land is Your Land” gan Mojo Nixon. (Mae linc i’r albym ar Rapidhsare yna yn y sylwadau rhywle: Root Hog or Die.)

I have a dream; I have a vision –
That everybody on the planet is gonna get together
And they’re gonna go to the amusement park of my mind – MOJO WORLD!
Where’s there’s water slides with loop-the-loops
And BBQ sauce in the waterslides
And there’s go-kart tracks going round the middle of the loop-the-loop and the water slide
And there’s a drive-in movie theater
Showing Vanishing Point, Two Lane Blacktop and Thunder Road every night…

Dw i am fynd.

Ond yn gyntaf, dw i am ffeindio copi o Thunder Road rhywle ar yr interwebs. Blydi Bruce Springsteen, sbwylio pethau i bawb.

Dymar’ gân:

Mojo Nixon – This Land Is Your Land