Harddu’r Iard Sbwriel

Mae Beautify Junkyards yn fand seic-werinol o Lisbon, sy’n mwyngloddio yr wythïen gyfoethog o seicedelia Seisnig mae Rob Young yn ei dilyn yn ei glasur Electric Eden.

Daethon nhw at fy sylw i yn diweddar iawn, gan mai nhw yw’r band diwetha i ymddangos ar sengl 7″ yng nghyfres Ghost Box, Other VoicesRoedd y ddau drac ar hwnna yn ddigon i’m gyrru at Google a ffeindio ma’s mwy am y band.

Dechreuon nhw wneud enw i’w hunain yn 2012, gyda’u hail-fersiwn o’r gân Nick Drake, From The Morning. Yn dilyn hyn, wnaethon record hir eponymaidd llawn cyfars, gan ddewis yn ofalus o berllan seicedelia Lloegr y 60au hwyr/70au cynnar, ond hefyd yn cynnwys ambell i ffrwythyn annisgwyl, fel Radioactivity Kraftwerk.

Cyrhaeddodd hwnna Bontgarreg yn y post heddiw, ac hefyd ail albwm y band, sef The Beast Shouted LoveDw i’n gwrando ar hwnna nawr wrth deipio hyn, ac mae’n hyfryd iawn. Cewch wrando ar ffrwd y record isod, ond mae’r record ei hunan yn werth £15 o arian unrhyw un – yn enwedig gan fod y label, Mega-Dodo, wedi cymryd digon o ofal wrth bacio’r peth iddo gyrraedd heb yr un plygiad yn y clawr, sy ddim yn wir am bob record sy’n wneud y daith i’r gorllewin gwyllt yn diweddar.

Mae cerddoriaeth “retro” fel hyn yn gallu bod yn embaras llwyr os nad yw e wedi’i chreu â chariad. Mae cant a mil o fandiau sy’n dropo enwau a chopio dilyniannau cordiau oes aur seicedelia, ond yn aml iawn maen nhw’n swnio fel y byddent yn well off ffurfio band teyrnged i’w harwyr, gan fod dim byd newydd ‘da nhw i’w gynnig. Dw i ddim yn siwr iawn pam mae’r criw ‘ma wedi apelio ata i cymaint: y ffaith bod nhw ddim yn dod o’r byd Seisnig, efallai, ac wedi dod at y gerddoriaeth yma ar lwybrau gwahanol? Yn sicr, eu caneuon Portiwgaeg yw fy ffefrynnau o’r stwff gwreiddiol maen nhw wedi recordio hyd yn hyn, a dw i’n gobeithio’n fawr y byddan nhw’n wneud rhagor yn eu hiaith eu hunain yn y dyfodol. Dyma drac o’r albym diwetha, i ddangos beth sy ‘da fi:

Pa mor hyfryd yw hwnna?

Léo Ferré

Ffeindiais i ddetholiad Léo Ferré mewn bocs siop elusen wythnos diwetha yn Abergwaun, a dim ond heddi dw i wedi ffeindio’r amser i wrando arno. Roedd e mewn cwmni da; ces i bump albym gan y sanctaidd Jacky yr un pryd.

Mae enw Ferré yn hollol newydd i fi, ond mae hynny’n dweud mwy am fy myopia cerddorol innau nag am werth Ferré.

He took a central place in the French song world and is a prominent figure in this domain. He was involved in anarchism and worked with Radio Libertaire, an anarchist free radio broadcasting in Paris and around France. Along with Georges Brassens and Jacques Brel, he is considered one of the greatest composers and writers of French songs.

Dw i’n dechrau difaru peidio clirio’r bocs yna; oedd pethau eraill gan Ffrancwyr a Sbaenwyr do’n i ddim wedi clywed amdanynt. Och.

Cass Meurig a Nial Cain

Wedi ffilmio yn Fforest, Cilgerran ac yn Aberteifi.

Mae sawl person ni’n nabod yn y fideo, gan gynnwys dysgwyr a phontwyr yr ardal (siaradwyr rhugl sy’n dod i’r dosbarthiadau i helpu’r dysgwyr “croesi’r bont”).

Cerddoriaeth hyfryd, a fideo bendigedig. Debyg iawn i arddull cariad@iaith. Yr un criw?

Cer yn y fan

Y llyfr dw i arno nawr yw Our Band Could Be Your Life, sef hanes y sîn cerddoriaeth danddaearol yn America rhwng 1981 (blwyddyn gyntaf gyda Reagan yn y Tŷ Gwyn) a 1991 (y flwyddyn torrwyd pync). Ynddo, mae Michael Azerrad yn dilyn hanes 13 o fandiau “hardcore” (diffiniad sy’n siwto rhai ohonyn nhw yn well nag eraill), gan ddechrau gyda Black Flag a mynd trwy’r Minutemen, Big Black, Hûsker Dû, Sonic Youth yr holl ffordd i Dinosaur Jr. Mae’n cynnwys sawl band dw i’n dwlu arnyn nhw ers canol yr wythdegau (y pedwar ola yna), rhai dw i wedi anghofio amdanyn nhw (Fugazi!) a rhai dw i erioed wedi clywed o’r blaen, fel y criw yma:

Mae’r llyfr yn wych, werth ei ddarllen i unrhywun gyda diddordeb yn y fath ’ma o sŵŵŵŵŵŵŵn hardd, neu jyst mewn cerddoriaeth yn gyffredinol. Gyda’r holl ffws yn ddiweddar am “farwolaeth y sîn roc Gymraeg”, mae’n chwa o awyr ffres darllen am fandiau sy’n chwarae o’r ffycin galon, heb boeni bod radio a theledu y gwladwriaeth ddim yn wneud digon i’w cefnogi.

Dyl Mei a’r Brawd

Dim amser i flogio lot heno, ond jyst eisiau bloeddio am flog Tumblr newydd Dyl Mei, sy’n werth hanner munud o amser unrhywun, ac hefyd i sôn am un o fy hoff flogiau MP3, Weird Brother, sy’n postio cymysgedd go gymysglyd o berlau’r dyfnderoedd, gan gynnwys ambell i glasur Cymraeg.

Dyma fideo gwelais i ar flog y brawd yn diweddar:

Mae gofod yn ddwfn

(Oddi wrth d’ewythr Dyl Mei.)

Wnaeth rhywun sylwi taw’r unig dro mae’r Athro Brian Cox yn edrych fel dyn 42 oed normal, yw pan mae e mewn peiriant disgyrchiant, a dan 5G o bwysau? Dorian Gray byd ffiseg, neu be?


“Brian Cox”, ddoe.


Llun ffeindiwyd ddoe mewn cwpwrdd yn CERN.

Dw i wrth fy modd gyda Cox a’i raglenni, a dw i ddim yn meddwl am eiliad ei fod e’n cymryd ei hunan mor o ddifri ag mae rhai eraill yn esgus wneud. Fel rhywun gyda chefndir yn y byd MTVaidd o ganu pop y 90au, dw i’n siwr ei fod e’n gwybod yn iawn pa mor chwerthinllyd mae’n edrych, cerdded yn slo-mo, heb edrych dros ei ysgwydd, wrth i hen garchar ffrwydro tu ôl iddo fe.

Roedd e’n hurt, ac roedd e’n berffaith.

Wrth gwrs, mae’n bosibl bod esboniad arall am wên llydan Brian: mae’r boi off ei dethau.

Discogs

Nid oes ar uffern...

Wedi dechrau wneud rhestr o fy recordiau i gyd ar discogs.com. Mae hyn yn mynd i gymryd sbel, ond efallai bydd yn arwain at dynnu fy hen gasgliad o senglau 7″ o’r to, a hyd yn oed y bocsys o gasetiau (er bod dim byd deca ’da fi i chwarae’e rheiny arno).

Bydd y bocs isod yn cael ei ddiweddaru wrth i mi fynd trwy’r casgliad. Dim ond rhyw 80 o bethau sy ’na wrth i mi sgwennu hyn, a rhoi’r ffidl yn y to am y diwrnod.

Alejandro Jones

Diolch i Carl am bwyntio ma’s bod un o sêr Separado!, y canwr Alejandro Jones, wedi ymddangos ar Morfablog pum mlynedd yn ôl, yn sgil y stori amdano gael ei rwystro rhag swyddogion mewnfudo wrth iddo ymweld â Chymru:

“I told them that I’d come to see the land of my ancestors, but they didn’t know anything about Wales’ links with Argentina. During the interrogation they asked me the same questions over and over again to see if I was lying.”

Diddorol bod y cysylltiad wedi dod i’r amlwg. Gwelais i’r ffilm yng ngŵyl y Dyn Gwyrdd eleni, ac mae’n hollol wych. Ar ôl y ffilm daeth Gruff Rhys a Dyl Goch i’r llwyfan i ateb cwestiynau’r cynulleidfa. Y cwestiwn cyntaf oedd gan ferch o Swydd Efrog:

Gruff, loved the film, and sorry if this is a stupid question from someone who knows very little about Welsh history, but isn’t the whole thing a hoax?

O ymateb y bobl eistedd o’m cwmpas i, nid hi oedd yr unig un yn y babell oedd wedi bod yn meddwl hyn.

Ateb Gruff?

Yes, we made it all up. We filmed the whole thing in Snowdonia. The only thing that really happened the way we show it was the teleportation scenes.

Seren.

Dw i’n mynd i weld y ffilm eto, mewn sinema gyda seddau go iawn, wythnos nesaf, ac edrych ymlaen yn arw at gael y DVD. Tybed a fydd cyfle ar hwnna i glywed hanes Alejandro a swyddogion mewnfudo Lloegr?

Dyma’r treilar eto, rhag ofn i chi beido gweld eto.