Archif o ffleiars pync roc o Tucson, Phoenix a Los Angeles, o’r adeg 1982-1984. Hefyd, mae ’na dudalen o MP3s sy’n cynnwys sioe Hüsker Dü yn Tucson, gyda rhyw 30-40 o bobl yn y cynulleidfa. Mae’r band yn gachboeth, ac mae’r set yn cynnwys ail-fersiynau caneuon Donovan a’r Troggs.
Da ‘di’r Dü.
Gol. Do’n i ddim yn bwriadu postio hyn, ond llun arall oedd ar y pendesg. Ond nawr dw i’n ei weld e ar y blog, dw i ddim am ei ddileu.
Mae Biocurious (am enw gwych i flog gwyddonol) wedi dewis rhai o’r atebion i gwestiwn blynyddol The Edge. Na, nid yr un yn y het sy’n chwarae’r gitar yn U2.
The Edge Annual Question — 2008
When thinking changes your mind, that’s philosophy.
When God changes your mind, that’s faith.
When facts change your mind, that’s science.WHAT HAVE YOU CHANGED YOUR MIND ABOUT? WHY?
Science is based on evidence. What happens when the data change? How have scientific findings or arguments changed your mind?
Does dim ateb mawr gwyddonol ’da fi, ond mae darllen atebion pobl eraill yn ddiddorol.
Trwy My Gay Nerve.
Hefyd, Janis Ian “At 17″.
Pori yn Llyfrgell Digidol Appalachia lle des i o hyd i gasgliad o emynau mewn steil traddodiadol yr ardal, sef “lined-out hymnody”. Mae’r dull ’ma wedi goroesi ymysg rhai o Fedyddwyr Kentucky.
Dyma Jeff Todd Titon yn disgrifio’r arddull:
The leader sings the very first line, and the congregation joins in when they recognize the song. After that, the song proceeds line by line: the leader briefly chants a line alone, and then the group repeats the words but to a tune that is much longer and more elaborate than the leader’s chant or lining tune. Music historians call this procedure lining out.
Ceir clywed ambell i enghraifft fan hyn ac mae CD ar gael.
Mae arddull gyda ei wreiddiau yn yr ynysoedd hyn, ac mae dull traddodiadol Gaeleg yr Alban dal yn fyw. Yn wir, mae ’na rhai sy’n olrhain gwreiddiau cerddoriaeth sanctaidd pobl duon America yn ôl trwy meistri ceithweision i ynysoedd ac ucheldiroedd yr Alban.
Yn flaenorol: Ffidlera ar yr Hen Ffin – cerddoriaeth werin Appalachia.
Gol. Diolch i Philippa am fy atgoffa am draddodiad brodorol Cymreig o ganu pwnc.
Falle nad yw’n dda, yn garmigaidd, i ddechrau blwyddyn newydd gyda blogiad am rhywbeth mor ddiflas â thrafod vanitas. Pan wnes i ddileu’r blog neithiwr, dyfynnais i gwbled gan Philippa:
Pa angen dim amgenach
Na’r awr, ’nawr, o fod yn iach.
Dyna’r ysbryd dw i am gadw ato eleni. A does dim byd yn ymgorffori ysbryd Eros fel cerddoriaeth pync digyfaddawd America yr 80au.
Take it away, Bob…
A dyma MP3 fel anrheg bach ymddiheurio-i-fy-hunan-am-fod-mor-negyddol-weithiau:
Hüsker Dü – Sorry Somehow (6Mb) – o’r albym Candy Apple Grey.
Doedd e ddim yn cymryd lot i dorri addewid Blwyddyn Newydd eleni; am 1 o’r gloch neithiwr wnes i ddileu tudalen blaen Morfablog, ynghyd â’m proffeil Facebook. Nawr bod Hedd wedi cymryd drosodd yn swyddogol fel Mistar y Maes, o’n i’n teimlo fel cymryd hoe bach o fyw cymaint o’m bywyd ar lein. Ond y peth cyntaf dw i’n gweld wrth ymweld ag un o fy hoff flogiau y bore ’ma yw’r gerdd ’ma, sy’n fy hala fi off i dir neb y rhyngweoedd.
born with a fall into the collective
grammar hammered deep into the hypothalamus
every I a we that was dreaming
venus-anus-vanitas
mine is the outcast
the culled cattle that bellows
beneath the bloated moon
that pulses in the candied peel of barren suns
my day has no place no year
& every we just an I[..]
Does dim byd fel gair newydd i aildanio fflam, fel soniodd James Meek yn y Guardian pwy wythnos.
