Dw i newydd orffen Descents of Memory (soniwyd amdano eisioes fan hyn). Methu cofio darllen cofiant llenyddol sy’n taro’r darllenydd mor drwm yng nghanol ei berthynas â’r awdur dan sylw. Prin iawn bydd yn bosibl darllen nofelau JCP eto heb gysgodion y llyfr yn cwympo drostynt, nac heb y goleuni sydd ynddo chwaith.

Mewn adolygiad welais i wythnos diwetha, dwedwyd:

For those few devoted to Powys’ work, criticism is beside the point.

Byddai’n anodd bod yn fwy anghywir na hyn, am wn i. Mae llyfr Krissdottir wedi trawsnewid y ffordd dw i’n meddwl am un o fy hoff lenorion erioed.

(Ddim yn meddwl yn syth. Wedi bod yn sâl ag annwyd, dal braidd yn dwymynol. Dyw’r Gymraeg ddim yn dod yn hawdd.)

Hefyd: Blog Henry David Thoreau. Arwr arall dw i ddim yn siwr a fyddwn i moyn dod i nabod yn rhy dda.