Ro’n i’n dechrau meddwl taw dim ond fi oedd e, ond na, wnaeth Geoffrey K. Pullum, Language Log yn casau’r Da Vinci Code hefyd. Fe wnaeth e lywddo lle ffaelus i; do’n i ddim yn gallu bennu’r pennod gyntaf pan triais i fe’n diweddar, ar argymhelliad fy mam annwyl.

“I couldn’t put it down,” chwedl hi.

“I couldn’t put it down fast enough,” meddwn i.

Ro’n i’n disgwyl, o’r heip i gyd, cyfuniad o Name of the Rose a Harry Potter, a dyna beth oedd yn fy rhwystro i rhag ei drial. Dw i’n dwli ar Umberto Eco ond rhoddais i’r gorau i Harry Potter and the Philosopher’s Stone ar ôl rhyw hanner awr. Sdim byd ’da fi yn erbyn llyfrau plant – es i drwy trioleg Phillip Pullman mewn penwythnos – ond mae arddull Rowlingson mor chwyddedig, y peth gorau dw i’n gallu dweud amdani yw ei bod wedi fy ngorfodi chwilio am turgid yn y geiriadur.

Ond mae Dan Brown yn wneud Rowlinson edrych fel Raymond Carver. Sut mae llyfr sy wedi’i sgwennu mor aflêr wedi ennill y fath glod?

Ai dim ond fi yw e?