Tape (Richard Linklater, 2001). Addasiad o ddrama Stephen Belber. Ethan Hawke yw Vince, deliwr cyffyriau 28 oed, sy’n gweithio fel dyn tân rhan amser, dim ond achos ei fod e’n gwerthu dôp i bennaeth yr adran. Robert Sean Leonard yw Jon, ffrind gorau Vince o’u dyddiau ysgol uwchradd, ac yn gyfarwyddwr ffilm annibynnol. Mae’r ddau wedi dod i ddinas Lansing, Michigan, ar gyfer agoriad ffilm Jon, ond mae rheswm cudd ’da Vince am wneud y daith o Galiffornia. Helo, a chroeso Amy, sef Uma Thurman, heb gleddyf samurai ond yr un mor finiog. Amy oedd cariad cyntaf Vince, ond fe gysgodd hi â Jon jyst cyn iddyn nhw adael yr ysgol. Mae Vince yn credu y wnaeth Jon ei threisio.

Ac mae Amy yn byw yn Lansing, Michigan.

Nid Grosse Point Blank yw hon.

Fel fyddet ti’n disgwyl o Linklater, mae hi’n ffilm llawn siarad, ond am unwaith mae’r cyfarwyddwr yn cynilo ei ffocws i ganolbwyntio ar berthynas(au) rhwng y tri chymeriad yn unig. Gan saethu yn ddigidol, gall Linklater ddod llawer agosach at ei actorion nag ydyn ni’n arfer gweld, sy’n dwbli’r effaith clostrophobig o aros mewn un ystafell ac mewn “amser go iawn”. Mae hon yn ffilm sy ddim yn hawdd ei gwylio, ond amhosib i beidio gwylio chwaith. Nid ffilm dw i am weld eto mewn hast, ond un werth ei rhentu. Beth am wahodd dy hen gariad draw i wylio gyda ti?

La Ville est Tranquille (Robert GuÈdiguian, 2000). Ffilm gyntaf i mi weld gan y cyfarwyddwr o Ffrainc yma, ond nid yr ola. Stori am ryw 20 o gymeriadau sy’n byw ym Marseilles, gyda’r storiau yn plethu i mewn i’w gilydd fel yn ffilmiau fel Magnolia ac Amores Perros. Mae bob actor yn dda iawn ynddi, ond Ariane Ascaride a Jean-Pierre Darroussin yn arbennig o dda.

Last Resort (Paul Pavlikovsky, 2000). Tebyg, o ran thema, i ffilm Stephen Frears Dirty Pretty Things, ond yn fwy ysgafn ei chyffwrdd. Mae’r perthynas rhwng y ferch o Rwsia a’r Sais sy’n helpu hi a’i mab, yn datblygu yn ara deg, a dydy’r un ohonyn nhw heb fai am eu sefyllfa.

La Belle Noiseuse (Jacques Rivette, 1991). Ffilm hir, araf, hardd, am y proses o greu celfyddyd.

Adolygiad merthyr y mwfis.

Easy Riders, Raging Bulls: How the Sex, Drugs and Rock ‘N’ Roll Generation Saved Hollywood (Kenneth Bowser, 2003). Ffilm ddogfennol, a fersiwn o’r llyfr o’r un enw. Mae’n sbel ers i mi ddarllen hwnna, ond mae’r ffilm yn diodde o un anfantais, sef nad oedd cymaint o bobl yn fodlon siarad â Bowser (am y ffilm) ag oedd wedi siarad â Biskind (am y llyfr), felly does dim cyfweliadau â Speilberg, Lucas, Coppola, na Scorcese, ond mae digon o hen “ffilmiau cartre” diddorol o’r rheiny i wneud i ti feddwl dy fod di wedi eu gweld.

Karen Black oedd seren y ffilm, i mi, ond oedd hi’n neis gweld Monte Hellman a Rudy Wurlitzer yn yr atodiadau.

[Unrhywun sy wedi dod yma o maes-e i gael ateb i'r cwestiwn "pa ffilm gwyliodd Nic y bore ma?" - cywilydd arnat ti!]

Waking Life (Richard Linklater, 2001). Diolch yn fawr i “Wile E. Coyote” am sôn am hyn yn y sylwadau i’r cofnod am weflog Wiley Wiggins – ac mae’n dangos pa mor dda yw wasanaeth Webflix mod i wedi gwylio hyn llai na 30 awr ar ôl iddo fe wneud hynny).

Ffilm wych os wyt ti â diddordeb mewn breuddwydion ac edrych ar ystyr bywyd bach yn fwy manwl nag arfer.

Gwe-ffan sy’n cynnwys yr holl sgript, mae’n debyg.

Cyfweliad â Linklater lle mae’n sôn am yr animeiddio yn y ffilm.

Cyfweliad arall, yn yr Onion.

Adolygiad da gan Roger Ebert.

Un o’r cymeriadau yn y ffilm yw Timothy “Speed” Levitch. Dyma gyfweliad â fe.

Trafodaeth diddorol yma.

Mae’n bosib bydda i’n ychwanegu mwy o ddolenni yn y man.

Racconti di Canterbury, I (Pasolini, 1972). Ofnadwy. Paid â gofyn.

Identity (James Mangold, 2003). Iawn. Gwell na Gothika, ta beth. Fel DVD £2 o’r garej o’n i’n eitha fodlon – byddwn i wedi bod yn siomedig swn i wedi talu £5 i’w gweld yn y sinema, achos bod John Cusack ynddi.

Oes ’na ffilm gyda cymeriad gyda salwch meddwl sy ddim yn droseddwr, neu yn athrylith, dim ond person normal sydd ’ phroblem mewn un agwedd o’u bywyd?

Touching the Void (Kevin Macdonald, 2003). Gwerth ei gweld, ond wnes i ddim mwynhau yn fawr iawn. Un broblem, i fi, oedd y ffaith nad oedd Joe Simpson yn hawdd i gydymdeimlo gyda fe – bron y geiriau cyntaf mae e’n dweud yn y ffilm yw rhywbeth fel “we didn’t care what anyone else thought”, sy’n agwedd eitha cyffredin ymysg y twpsinod hunan-fodlon sy’n wneud pethau peryglus a di-angen fel dringo mynyddoedd does neb arall wedi’u dringo.

The School of Rock (Richard Linklater, 2003). Eitha dymunol, ond ffilm waetha Linklater. Oedd y plant yn y sinema yn ei mwynhau, falle hynny oedd y pwynt.

The Dreamers, (Bernardo Bertolucci, 2003) – ffilm gyda lot fawr yn mynd ymlaen ynddi. Hoffwn weld eto. Falle a i ‘to fory, sa i wedi wneud hynny ers sbel.