Dyma ni yn yr awr ola. Dw i wedi ffeindio y Blogathon eleni yn lot haws na’r llynedd, er mod i wedi bod yn fwy bishi, i fod. Dweud y gwir (a fydda i ddim yn cyfieithu hyn , dw i ddim yn teimlo fel mod i wedi wneud job da o gwbl fel cymedrolwr. Dw i’n cael digon o helpu a chymorthwyo pobl ar maes-e a dwi ddim yn naturiol o gydymdeimladol gyda pobl dw i ddim yn nabod o gwbl, a fydda i ddim yn draws ar eu draws eto.

Mae yn deimlad braidd yn od bod yn rhan o rywbeth sydd bron yn gyfan gwbl uniaith Saesneg – dw i ddim yn difaru mod i wedi cyfieithu fy nghofnodion fy hun, ond ’swn i’n wneud ‘to, fyddwn i ddim yn wneud yn ddwyieithog: ond byddwn i’n trial darbwyllo un neu ddau o’n gydflogwyr Cymraeg i ymuno yn y Thon. Beth amdano am y flwyddyn nesa, bois?

Coming into the home stretch, and I’m feeling much fitter and less frazzled than I did this time last year (when I was ready to give it all up immediately after the Blogathon). One of the major changes is that there are three groups of people who’ve left messages here ovr the last 23 hours: random Blogathonees; a small band of my best friends; and a bunch of young Cymry Cymraeg who I don’t necessarily know “in real life”, but with whom I’m spending more and more time online. Last year I was the only person blogging in Welsh, not just in the Thon, but in the world,as far as I know. This year there has been more and more interest in blogging amongst Welsh speakers, and I hope that next year there will be a crew of us blogging the world green.