The Ring (Gore Verbinski, 2002) – newydd weld hon yn Theatr Mwldan. Am ffilm! Heb weld y fersiwn wreiddiol o Siapan eto, ond oedd hon yn wych. Yr unig peth oedd yn sbwylio pethau oedd y bastad plant yn y cefn yn siarad a chwerthin trwy’r holl peth. Sdim digon o blant yn cael eu gwthio lawr ffynonnau, dw i’n meddwl.

Signs (M. Night Shyamalan, 2002) – welais i hon ar fideo o’r garej wythnos diwetha. Oedd yn weddol, ddim cystal â’r Sixth Sense gan yr un cyfarwyddwr, a tipyn bach rhy pat yn y diweddiad.Mae Joaquin Phoenix wastad yn ddiddorol, ond oedd e’n stryglo chwarae rôl brawd Mel Gibson (dyw hi ddim yn helpu bod bron 20 mlynedd rhwng y ddau actor). Ro’n i’n mwynhau perfformiad Cherry Jones fel plismones y dre fach, hefyd.

Pauline ý la plage (Eric Rohmer, 1982) – prynais i hon ar fideo yn siop Barnardos yn Aberteifi. Mae hi’n dweud stori tair merch a thri dyn, a’u carwiaethau un mis Medi yn y degawd anghofiwyd gan ffasiwn. Pauline yw’r unig cymeriad hoffus yn y ffilm – mae hi’n ferch 15 oed. Mae pawb arall yn ymdrin fel merched 15 oed. Mae ei chefnither, Marion, yn edrych fel Bonnie Tyler adeg Total Eclipse of the Heart ond mae hi’n fwy pryfoclyd na Bonnie Tyler a Bonnie Langford gyda’i gilydd, a llai deniadol na’r Bonnie arall, y ci oddi wrth Blue Peter. Mae Pierre, y dyn sy’n ei charu hi, yn fat drws pathetig, ac mae Henri, y dyn henach sy’n dwyn Marion oddi wrth Pierre yn fastad hunanol a phlentynaidd. Hyd yn oed Sylvain, y bachgen ifanc sy’n mynd mas â Pauline, yn actio fel twpsin erbyn diwedd y ffilm.

Wedi dweud hynny, ffilm dda, actio yn dda iawn (yn enwedig gan Amanda Langlet). Bach yn depressing i weld pa mor bathetig ac hunan-dwyllodrus mae oedolion, ond dim syrpreisys yna.

Gobeithio y bydda i’n ffeindio mwy o ffilmiau Rohmer yn siopau elesenol cyn bo hir.